Het HemelBed

HemelBed opgedoekt

2009-07-01T06:50:00.004+01:00

Beste lezer, door persoonlijke omstandigheden wordt het HemelBed stopgezet. Ik dank langs deze weg alle lezers die door de jaren heen het HemelBed steunden. Sporadisch schrijf ik nog wel eens wat maar dan op mijn eigen blog.

Ludo Geloen

HemelBed 111

2009-06-01T08:15:00.001+01:00

Ramparts

2009-06-01T08:14:00.001+01:00

Sedert enkele jaren schieten allerhande B&B's in Ieper uit de grond. Iedereen die een wat groter huis heeft en een even groot hart voor bezoekers, arrangeert een hotelkamer. Mooi zijn de verschillende namen en stijlen; er is voor elk wat wils. Velen zijn op de oorlog geïnspireerd. Heb je een kamer nodig in de omgeving van de vredesstad? Geen nood, via http://www.guesthouses.be/ieper/ is er zeker één te vinden. Daarnaast ontstonden vele winkels, citytours en dergelijke. Ook enkele musea werden uitgebouwd. Combinaties zijn er ook: een café met een lekker vredesbier én een museum. Aan de Rijselpoort is er zo eentje met een kersverse webstek. Engelse toeristen zijn gedoemd om elk jaar terug te keren om alles wat de laatste jaren in Ieper van start is gegaan, te komen bezoeken. En er bestaan van die Britten die dit ook doen. Het Kanaal oversteken is voor hen een jaarlijks plezier geworden. Ze zijn niet te stoppen en doorzoeken de hele streek naar bezienswaardigheden over de Great War. Er is dus nog een florissante toeristische toekomst weggelegd in de frontstreek.

Top 10

2009-06-01T08:11:00.002+01:00

Kent niet elk dorp zijn blaaskapel, fanfare of harmonie? Sommige formaties bestaan al meer dan honderd jaar en zijn bovendien jong van hart. Ze luisteren niet alleen de feestelijkheden in eigen dorp op, maar ze treden ook aan in diverse stoeten in de streek (Kattenstoet, Hoppestoet...). De grens met Frankrijk oversteken, is voor hen kinderspel om er in Steenvoorde, Belle en andere mooie steden uit Pas-de-Calais even mee te blazen. Op zaterdag 2 mei was ik aanwezig op het jaarlijks lenteconcert van de 'Vijverzonen' van Dikkebus. Op het programma stonden hun tien mooiste werken die ze ooit hadden gespeeld. Het voorprogramma werd gebracht door het trommelkorps 'Ticabusca Drumband' dat vooral bestaat uit jonge snaken die na de pauze graag even de clown uithingen. Naast de beginnerszenuwen, was ook het speelplezier van hun gezichten af te lezen. Nicoals Vierstraete mocht even later het echte concert op gang trekken met werken van over de hele wereld. Na het optreden was er een korte verkiezing om een bisnummer te vinden. Het waren hilarische toestanden bij deze telling, een goed gevonden manier om het publiek beter te doen luisteren. Nadien was een frisse borrel met een stevige babbel welkom. Deze muziekverenigingen zijn goud waard bij het vormen van jonge muzikanten. Het is een ware springplank voor jong talent en een bron van speelvreugde voor iedereen.

Kattenstoet

2009-06-01T08:10:00.001+01:00

Om de drie jaar trekt Ieper de straat op om haar historische stoet rond de kat te brengen. Iedere keer is het bang afwachten wat de weergoden in petto hebben. Toch was de zon van de partij op de tweede zondag van mei, 'moederkensdag' overigens. Het parcours stond propvol kijklustigen. Als naar gewoonte vertrok de promotiecolonne met vooral spekkesmijters als eerste. Ook ballonnen en balpennen werden de deur uitgezwierd. Dolle pret dus voor de kleintjes onder ons. Na een te lange pauze van een half uur vertrok dan de echte stoet. Vele mooie grote wagens werden door boerenpaarden voortgetrokken. Acrobaten allerhande sprongen de straten door en gemaskerde figuren kleurden het geheel. Ook enkele vuurspuwers werden opgemerkt en talloze figuranten speelden hun toneel. Een waar spektakel. De dag werd zonder enige regendruppel afgerond met de kattenworp op de Grote Markt.

HemelBed 110

2009-05-01T08:13:00.003+01:00

1 mei en we zijn alweer aan het werk... Met de vorige editie van ons HemelBed ben ik vergeten te poneren dat met de 109° keer op 1 april we aan jaargang negen toe waren. Reeds 1 jaar hiervan is geplaatst met dit blogsysteem.

Stad met vleugels

2009-05-01T08:11:00.002+01:00

Een massa mensen staan rond vier ijzeren palen en kijken allemaal naar een punt dat midden boven hen hangt. Op dat punt bewegen twee mensen aan twee striemen van wit laken. Ze halen er halsbrekende toeren uit, verstrengeld in en rond elkaar. De zwaartekracht lijkt hen geen parten te spelen. Iedereen kijkt ademloos toe en vergeet tijd en plaats. Iets verder, op de Ieperse markt jongleert er een waaghals met fakkels op een hoge eenwielfiets. Via een kleine microfoon houdt hij de hele menigte die toegestroomd is, in bedwang. Allen staren vol verwachting naar zijn hoge en warme positie. Iets verder voeren twee clowns rond een schommel een sketch op. Veel meer dan een oude fiets en wat ballen hebben ze niet nodig om een halfuur de toeschouwers met hun fratsen te boeien. Naast de lakenhalle stoppen er drie treintjes en twee huifkarren om de vele kijkers en sympathisanten van deze zoveelste 'Gevleugelde Stad' naar het Esplanadeplein te brengen. Een korte, maar trage rit brengt je naar de omgeving van het kruitmagazijn waar nog veel moois te beleven valt. In dit weekend voor Pasen waren de weergoden gunstig gezind en konden vele acts buiten doorgaan. Een origamiartiest komt zijn geplooide papierkunstwerken en veel wijsheid tentoonspreiden. 'Les Frères Lumières' zetten alles in een ander licht en nog zovele andere artiesten proberen het beste van zichzelf te tonen. Het jaarlijkse evenement lijkt echt uit te groeien tot een volwaardig en uniek gebeuren.

Kruisweg 1

2009-05-01T08:10:00.001+01:00

Getallen zijn soms heel belangrijk in kunst en het maken ervan. Dat is zeker zo bij het componeren. Er zijn componisten die zich overladen met tal van formules en reeksen (zie de hype midden de 20e eeuw rond de serialisten Boulez en Stockhausen). Soms zijn bepaalde traditionele zaken überhaupt aan een aantal wetmatigheden vastgeklonken. In de Goede Week naar Pasen toe is het publiek soms op zoek naar mooie kruiswegschilderijen. Kerken lopen niet meer vol voor hun missen, maar mensen zijn nog wel sterk gebrand op religieuze kunstschatten. De kruisweg telt sowieso 14 of 15 staties. De opeenvolging van beelden vertelt het lijdensverhaal van Christus. In deze paastijd werd in Langemark een nieuwe kruisweg van de hand van schilder Luc Hoenraet ingezegend. Zijn werk is doordesemd met kruisen. Toch blijft hij sober met vijf doeken. Geen vijtien dus, maar enkel vijf waarop hij de gesublimeerde versie geeft van deze lijdensweg. Het geheel kreeg een mooie plaats in de kerk van Langemark, die altijd voor het publiek openstaat.

Kruisweg 2

2009-05-01T08:09:00.001+01:00

Elk jaar wordt wel iemand van de groten der aarde in de bloemetjes gezet en meestal postuum. Bij de klassieke componisten is dit ook zo. Bach, Mozart, Wagner, Chopin... ik noem er maar een paar die om de zoveel jaar aan bod komen. Per jaar circuleren er wel langere lijsten met minder bekende namen en worden er werken van hen uitgevoerd. 2009 werd een Händeljaar, al is Felix Mendelssohn (geboren in 1809) ook geen van de minste. Händel was de evenknie van de grote Bach, ook geboren in 1685, maar niet gestorven in 1750 zoals Johann Sebastiaan. Hij hield het nog 9 jaar langer uit, tot in 1759. In Langemark wilde men de aankoop van een nieuwe kruisweg (zie artikel hierboven) toch niet zomaar laten voorbijgaan. Samen met het Davidsfonds wilde men er op paasmaandag een groots feest van maken. Hun oog viel op een uitvoering van de Messiah (het grootste werk van Georg Friedrich) door het Collegium de Dunis onder leiding van Ignace Thevelein. Een koor van een 30-tal zangers nam het op tegen een 12-koppig ensemble. Vier solisten namen de solorollen voor hun rekening. Dit oratorium heeft een lengte van twee en een half uur muziek dat werd onderbroken door een korte pauze. Het is evident dat het publiek niet altijd even aandachtig kon zijn tijdens zo'n lange uitvoering. Toch werd er weinig gekucht en werd er goed opgelet. De akoestiek van de St.-Pauluskerk is dan ook magnifiek. Alle toehoorders, zelfs op de laatste rij, konden ten volle meegenieten van het spektakel. Zelfs het mijns inziens te kleine ensemble kon de kerk goed vullen. Spijtig van de vele onvolkomenheden bij de beide violisten. Dit kon beter. Verder kwamen de houtblazers wat weinig uit de verf. De trompettisten waren dan wel weer heel goed en konden de slotpassage mooi kleuren. De uitvoering was technisch piekfijn in orde, al kon deze dan weer de verwachte tekstexpressie tijdens het lijdensgedeelte niet ten volle verklanken. Overheen dit prachtige werk ontstaat er door een tekort aan variatie in de expressie een afmatting bij de luisteraar. Ik werd maar één keer wakker geschud door wat verbale expressie bij tenor Jan Van Elsacker tijdens zijn aria vlak voor het overbekende Hallelujah, dat tevens wat punch miste. Anders waren de solisten wel in goede doen. Een gesmaakte sopraanpartij van Sarah Peire kon mij bekoren en de technische geroutineerdheid van altus Patrick Van Goethem ook.

Even Volondat

2009-05-01T08:06:00.003+01:00

Op vrijdag 24 april kwam voorwaar Pierre-Alain Volondat naar de Gotische zaal te Poperinge. De aanleiding was een huldeconcert ter ere van Patrick De Hooghe, pianist aan de Poperingse academie. Enkele leerlingen mochten de avond openen en speelden een puik programma. Nadien gaven beide profpianisten (Patrick en Pierre-Alain) enkele solostukken ten beste en eindigde het geheel met twee vierhandige werken van respectievelijk Schubert en Fauré. Volondat zal wel altijd het stigma blijven dragen van zijn optreden en overwinning in de Elisabethwedstrijd van jaren terug. De stijve hark is wel veranderd. Hij is wat aangekomen en speelt af en toe met wat humor op het podium. Het duo speelt al ettelijke jaren vierhandig piano. De zaal kon wat meer gevuld zijn. Het publiek was wel degelijk heel luisterbereid en enthousiast. Het was een unieke gelegenheid om deze toch grote naam uit het kleine pianistenwereldje te kunnen horen op de Schimmelvleugel van het stadhuis.

HemelBed 109

2009-04-01T08:45:00.001+01:00

April: maand van één vis en vele grillen...

Folk 1

2009-04-01T08:41:00.003+01:00

Op donderdag 5 maart stond een 20-koppig orkest op de planken in het Folk te Dranouter. Het Orchestre International du Vetex bestond hoofdzakelijk uit blazers (3 trompettisten, 1 bugelspeler, 3 trombonisten, 1 bastubaïst en suzafoonblazer, 1 baritonsaxofonist, een klarinettist en altsaxofonist, een gitarist, 2 accordeonisten en een paar percussionisten waaronder één der kleinste dames ooit op een podium. Een sensuele zangeres met een fluwelen altstem vervolledigde de groep. Van begin tot eind brachten ze spetterende muziek. Een klankmuur vol ophitsende ritmes, snel veranderende passages, syncopes en plotse versnellingen stond op het menu. Op een wit zeil werd een projectie gebracht die de muziek verplaatste naar de balkan. Alleen de belichting kon wat beter. Lichteffecten waren er bij de vleet, maar meestal gebeurde dit in een te donkere omgevingen met een te late plaatsing van de volgspots. Het orkest bestond uit vele nationaliteiten: Belgen, Fransen, Italianen, Serviërs en Bosniërs speelden er samen op los. 'Balkan Banquets' was een festijn vol verschillen. Een aankondiging op hun website gaat als volgt: Balkanmuziek is 'in', zoveel is duidelijk. Toch wil de voorstelling 'Balkan Banquets' veel meer zijn dan een concert dat voortborduurt op die vrolijke balkanhype. Met de voorstelling 'Balkan Banquets' gaat het Orchestre International du Vetex precies op zoek naar de niet voor de hand liggende clichés en gelijkenissen tussen België en de Balkan... Uiteraard met veel feestelijke en melancholische muziek, maar ook met filmbeelden, poëzie en typische gerechten! Voor 'Balkan Banquets' gaat Orchestre International du Vetex verschillende keren op stap in de Balkan. Ze gaan er samenwerken met muzikanten uit Servië en Bosnië, o.m. met Ivica Vucelja (Balkanto Vero) en enkele jonge muzikanten uit Mostar en Sarajevo. Het uitgangspunt is simpel: "Hoe correct zijn de vele clichés en vooroordelen die over de Balkan bestaan? Hoe belangrijk is muziek om wonden te helen? Hoe cruciaal zijn die verschillen tussen Serviërs en Bosniërs én welke rol speelt muziek daarin". En vooral: "Wat kan een grensoverschrijdend orkest als Orchestre International du Vetex, met Walen, Vlamingen en Fransen, leren van zijn Servische en Bosnische geestesgenoten". Hoe anders is het separatistische discours dat de voorbije jaren in ons eigen land steeds luider gaat klinken, van datgene dat de Balkan jarenlang in de greep had? Uiteraard zijn er verschillen tussen regio's en culturen, dat is maar goed ook, maar worden die verschillen niet veel te conservatief en angstig benadrukt? Is populaire feestmuziek niet dé manier om die verschillen net wat te gaan relativeren? Het resultaat wordt een fascinerende voorstelling met veel feestelijke muziek, maar ook met heel wat tristesse en nostalgie...naar vroegere tijden zonder pijn. Om de tijd die vaak te traag gaat, dan weer te snel op alles en iedereen inhakt. Voor 'Balkan Banquets' wordt het Orchestre International du Vetex uitgebreid met de muzikanten van Balkanto Vero en enkele jonge muzikanten uit Mostar en Sarajevo. De muziek wordt ondersteund door filmbeelden die worden gemaakt door jonge cineasten uit Kortrijk en Servië. Elk op hun beurt geven ze hun kijk op grenzen en hoe die al dan niet te overstijgen. 'Balkan Banquets' wordt vooral een feest! Een statement waarbij feestelijke muziek en kleurrijke fantasie een alternatief willen bieden voor een grijze samenleving waarin grenzen veel te statisch worden ingevuld...

Folk 2

2009-04-01T08:40:00.001+01:00

Al enkele jaren spannen de muziekverenigingen samen om een Heuvellandweekend vol optredens in het Folk in Dranouter te organiseren. Op zondag was er om 11 uur een aperitiefconcert waarin leerlingen uit de academies van Ieper en Poperinge, die wonen in de kleurrijke gemeentes rond de prachtige heuvels aan de Frans-Belgische grens, mogen optreden. Meer dan 20 solisten en/of ensembles traden er op onder het organisatorische oog van coördinator Michael Pinket die ook de pianobegeleidingen verzorgde. Jonge muzikanten die amper nog maar enkele maanden hun instrument bespelen, deden de toehoorders in bewondering staan. De gevorderden brachten mooie vertolkingen van ingestudeerd werk. Gitaarorkest Guitaristiek o.l.v. Annelies Detru beet de spits af en een mooie afsluiter werd 'Oblivion' van Astor Piazzolla door accordeonist Ignace Braem. Alle participanten verdienen een grote pluim!

De Speelschaar

2009-04-01T08:38:00.004+01:00

Hoeveel blaaskorpsen het Vlaamse land telt, weet ik niet. Het moeten er ontelbare zijn. En als de lentezon haar intrede doet, komen deze harmonieën en fanfares graag naar buiten. Zo ook de Speelschaar van het Stanislascollege (onder de leiding van J.M. Tahon - zie foto) te Poperinge. De kapel zat op een zaterdag midden maart afgeladen vol. De presentatoren hadden werk gemaakt van een uitstap met de boot. Het programma was doorspekt met uitheemse melodieën die met een cruise aangedaan konden worden. Het leerlingenkorps werd naar jaarlijkse gewoonte uitgebreid met oud-leerlingen en leraren. Ook een groep dansers kwamen op het einde de feestvreugde vergroten. En last but not least kwam zanger Franky Pluym en enkele vrolijke zangeresjes het slotlied zingen.

Nightbird

2009-04-01T08:37:00.002+01:00

Op vrijdagavond 20 maart was het 'Nightbird Trio' te gast in de Poperingse gotische zaal. Toen we onze wagen parkeerden in het overvolle centrum van de hoppestad, wisten we al aan twee zaken dat het feest in de stad was. Op de markt stond een stampende kermis het volk te plezieren en de straten lagen vol confetti. Op de zondag van dit weekend zou de carnavalstoet weer door de straten trekken en de jongeren van het kleuter- en lager onderwijs hadden er hun stoet al op zitten. Dit leek me allemaal grote fun. Toch waren we vooral benieuwd of het zware geluid van de versterkers op de markt niet de tere klanken van het snaartrio zouden storen. De concertzaal van het stadhuis ligt weliswaar enkele verdiepingen hoger, maar toch zijn de ramen er flinterdun en zeker niet bestand tegen enkele decibellen van naburige pa-installaties. Niettegenstaande dat omgevingsgeluid kon het trio (dat bestond uit 2 gitaren en een cello) toch het publiek boeien. Werk van Scarlatti, Vivaldi, Villa-Lobos en Armand Coeck werden door deze toch ietwat rare bezetting ten beste gegeven. Veel van de composities waren bewerkingen van de hand van speelster Dumortier en hun mentor Coeck. Spijtig dat de beide gitaristen elk een geheel andere speelwijze erop na hielden. De oudere hardere speelwijze van Dumortier stak vooral af tegen het wat zachtere en doffere, intiemere spel van leerling D'Haene. Cellist Vercruysse daarentegen slaagde erin om zijn cello te doen zingen. Het trio was mooi in balans en is een mooi kamermuziekensemble.

Het monster in de spiegel

2009-04-01T08:35:00.002+01:00

Op zaterdag 21 maart was Thé Lau terug op bezoek in de stadsschouwburg te Ieper met zijn show 'Tussen Amstel, Schelde en Taag'. Zelf weet hij ook wel (hij bevestigde dit in een mooi lied) dat hij niet moeders mooiste is en daarom had hij waarschijnlijk gerekend op de parel aan de Portugese muziekkroon, Maria de Fatima . Zij bracht fadoliederen terwijl Thé af en toe wat mee neuzelde in het Nederlands. Eén enkele keer wisselden ze van taal wat beiden tot wat glimlachende grimassen bracht. De muzikale begeleiding bestond uit twee gitaristen en een toetsenist. Vooral een Portugese gitaar met zijn heldere snaargetokkel kon mijn aandacht wegdragen. Visueel was er soms wat te veel rook. Thé kon zich zoals gewoonlijk niet stilhouden in zijn ronde en toch ook wat vierkante bewegingen. Enkel Maria stond rondborstig en pal achter haar microfoon. De avond was veel te snel voorbij. Deze meeslepende muziek houdt je oog en gevoel sterk weg van je besef van tijd. Enkele bisnummers waren dus graag meegenomen.

Een aria vol gitaarklanken

2009-04-01T08:33:00.002+01:00

Kleine zaal de 'Aria', boven het café van het Hoppemuseum te Poperinge, is een voltreffer wat betreft akoestiek. De ruimte is niet al te groot, heeft een moeilijk podium dat in twee delen opgesplitst is en een 150-tal stoelen. Vroeger werden er films gedraaid en enkele jaren terug werd ze bijna niet meer gebruikt. Toch heeft de plek tal van mogelijkheden: ze ligt niet ver van het centrum, een café is ook al dichtbij en de nabijheid van het museum is een trekpleister. Annelies Detru en Frederick De Baene, twee gitaristen (de één reeds leerkracht aan de Poperingse academie en de andere student met een conservatoriumjaar in het vooruitzicht en leden van het gitaarorkest Guitaristiek), sloegen de handen in elkaar om een gitaarconcert op poten te zetten. Frederick speelde beheerst en technisch correct. Annelies had virtuozer materiaal op haar programma staan. Vooral de 'Variationen' van Mertz (een Hongaarse componist) en de 'Appalachian Dreams' van Duarte konden mijn hart wegdragen.

HemelBed 108

2009-03-02T08:21:00.003+01:00

Februari was voor mij (en dat blijkt uit onderstaande artikels) vooral een muzikale tijd. De kortste maand werd ingevuld met enkele pareltjes van concerten. In de donkere winterse dagen heeft de mens blijkbaar nood aan rust en bezinning, zit hij met een vraag naar transcendentie. Het middel bij uitstek is dan de meest abstracte taal die mogelijk is, de kunsttaal der klanken.

Il trionfo del tempo

2009-03-02T08:19:00.005+01:00

'Il trionfo del tempo e del disinganno' is het eerste oratorium van Händel, geschreven in 1707. Dertig jaar later herschreef hij het geheel en breidde het zangstuk uit van twee naar drie delen. Wellicht door veel levenservaring kwam hij van de desillusie in de waarheid te vallen, want ook de titel werd veranderd. Het werd nu 'Il trionfo del tempo e della verità'. Dit jaar vieren we deze topster uit de baroktijd, omdat hij 250 jaar terug stierf. In 2007 doopte een kersvers ensemble zich tot 'Il Trionfo del Tempo' en specialiseerde zich in de authentieke uitvoeringen van renaissance- en barokwerk. Op vrijdag 6 februari was dit vierkoppige muzikale groepje te gast in de Stadsschouwburg van Ieper. West Classic had hen uitgenodigd voor een anderhalf uur durend programma van Italiaans werk uit de 17e eeuw. Klavecimbelspeler Bart Rodyns begeleidde de drie solisten naadloos. Maia Silberstein produceerde een feilloze intonatie op haar viool terwijl blokfluitiste Liesje Vanmassenhove de zaal trakteerde op verschillende types van haar instrument. Af en toe kwam tenor Jan Van Elsacker het trio op het podium vervoegen om zijn expressieve stem ten gehore te brengen. Zestien gangen had dit muzikaal menu met een korte pauze ertussenin. Misschien lijkt dit veel voor één avond, maar vele van deze werken duurden niet langer dan vijf minuten. Het ensemble liet het publiek niet rusten tussen de werken in. Soms viel het niet op dat er al een andere compositie begonnen was. Welke filosofie hierachter zat is me onduidelijk. Een muzikaal werk heeft tijd nodig om zich in de ruimte te plaatsen. Door geen spaties tussen de werken te laten, creëer je mijns inziens een nerveuze atmosfeer. Wel goed waren de vele vertalingen van de gezongen teksten die gevolgd konden worden in het programmaboekje. Desalniettemin was het toch een mooie avond, spijts het feit dat er maar weinig toehoorders waren. Dit jonge ensemble verdient een grotere toeloop aan belangstellenden.

Verborgen Tuin

2009-03-02T08:16:00.002+01:00

Schoonheid wordt niet zomaar voor onze voeten gegooid. Om deze lenige dame te vinden, moet je soms op reis gaan, op ontdekkingsreis... Of soms moet je jaren geduld oefenen tot je de ware verblijfplaats van deze lastige freule gevonden hebt. Twee muzikantes die al jaren samen musiceren wilden hun zoektocht verklanken en vastzetten op een cd. Fluitiste Ilse Vromans en harpiste Valerie Rijckmans bundelden 20 jaar terug hun krachten en speelden ettelijke jaren in duo. Hun cd 'Verborgen Tuin' werd met een concert voorgesteld op zaterdag 7 februari in CC 't Kasteeltje te Nieuwpoort. Het zaaltje zat afgeladen vol met familie, vrienden en sympathisanten. Uit de programmatie van het concert en de cd bleek dat het koppel zich specialiseert in vele stijlen: barok, modern, folk en wereldmuziek. Dit brengt mee dat beide vele instrumenten bespelen. Het podium stond vol met verschillende harpen: concertinstrument, Keltische harp, eentje uit Afrika, een elektrisch exemplaar en een schootharp. Ook Ilse bezit menig fluitje: klassieke dwarsfluit, etnische bamboefluit, altfluit, whistle, Ierse fluit en een Japanse shakuhashi. Composities kwamen van heinde en ver: Afrika, Duitsland, Frankrijk, Ierland, Japan en België. De tuin werd dus al vlug bezet met vele in- en uitheemse bloemen. Als slot van het concert werden heel wat medewerkers in de bloemetjes gezet. Vooral ook de mooie bindteksten van en door Dirk Ooms waren een welkome toets in het geheel. Het hoge technische kunnen van beide solisten viel op. Het is geen sinecure om stuk na stuk, zomaar te veranderen van het ene instrument op het andere. Mijns inziens bezit de cd een grotere kracht aan sfeerschepping dan het concert. De klankkleur van deze beide tere instrumenten vraagt bij de luisteraar een grote stilte. De verborgen tuin is niet zomaar gevonden. Hij ligt in een klein hoekje en is vooral te spotten via het pad van de bezinning. Al was het zaaltje heel knus, toch kan de huiskamer veel intiemer zijn zodat de muziek nog meer tot de luisteraar spreekt. De cd is een fleurig geheel met veel paarse, rode en groene tinten. De muziek verbeeldt vooral een Engelse tuin van veel verschillende bloemen, verweven in vele klanken, stijlen en sferen. Een must voor iedereen die van intieme kamermuziek houdt.

De windfee blaast

zich eeuwig, haar

bries wordt

een harem breed.

Ze trekt aan

een witte krulwilg,

armen wiegen

de hemel bloot,

haar kind wordt

een harp aan

zoetgevooisde stemmen,

de bomen walsen

zich kaal.

Ze waagt zich

eeuwig jong.

Gregoriaans te Veurne

2009-03-02T08:15:00.003+01:00

Terwijl de Schola Cantorum 'Henricus Beauvarlet' onder leiding van Jan Vermeire de vespers aan het zingen was, zat ik te luisteren vanuit het koorgestoelte naar deze eeuwenoude gezangen. Vanzelf gaan je geachten naar vervlogen tijden. Wie zat er honderden jaren terug op deze plaats? Hoe waren te ritussen dan? Hoe zong het volk? Wat waren de maatschappelijke verhoudingen? Nog vele vragen bestookten me in deze mediatie. Op die zondagmiddag 22 februari improviseerde Chris Dubois op het orgel van de St.-Walburgakerk. Themata waren de antifonen, hymnen en eenstemmige gezangen die mooi vertaald waren uit het Latijn. Elkeen kon via een mooi programmaboekje het geheel volgen. Het publiek was vooral bevolkt met oudere mensen. Ikzelf heb de gregoriaanse mis nooit gekend. Toch houd ik van deze traditie. Menig orgelwerk dat door mijn vingers is gegaan, werd geconcipieerd vanuit deze zangstijl. Ook het besef dat traditie op zich in een mensenleven belangrijk is, was één van de gedachten door de wierook ingegeven. Ik ben niet conservatief, maar het bewaren en kunstvol in stand houden van oude gewoonten vind ik belangrijk. De toekomst is namelijk altijd gevestigd op de fundamenten uit het verleden. Een evolutie kan maar slagen als je weet van waar je komt. Ook respect wordt afgedwongen als je weet dat alle meerstemmige muziek startte vanuit het gregoriaans. Naar jaarlijkse gewoonte worden deze Vespers in Middelkerke en Veurne gebracht en dit jaar mag Veurne de start van het driejaarlijks gregoriaans internationaal festival inleiden. Dit gebeurt op zondag 17 mei.

HemelBed 107

2009-02-01T09:46:00.003+01:00

Honderdenzeven lijkt me een mooi priemgetal, al heb ik het moeten narekenen dat dit cijfer het weldegelijk is. Deelbaar door 3, 7, 11, 13 en zo verder... De elektronische rekenmachine van mijn pc kwam prompt opdagen met ontelbare cijfers na de komma. 107 delen door 17 wordt bijvoorbeeld 6,2941176470588235294117647058824. Hoe getallen een dans kunnen uitvoeren en hoe ze elkaar toch volop respecteren: mooi in de rij, democratisch, niet jaloers en zonder bekvechten volledig juist blijken te zijn. Het spelen met getallen is dan ook een exacte wetenschap en is wars van emoties en menselijkheden. Het toont wel aan dat het zoveelste HemelBed meedeint op de tijd, een schip dat o zo genadeloos is.

West Classic met Nieuwjaarswensen

2009-02-01T09:44:00.002+01:00

Op vrijdag 9 januari staken de serviceclubs van Ieper en Poperinge met West Classic de koppen bij elkaar om naar jaarlijkse gewoonte een concert annex receptie te organiseren. Alle genodigden konden nadien bijpraten in de Lakenhalle van de kattenstad. Muzikale gasten waren het Orchestre Royal de Chambre de Wallonie o.l.v. Jean-François Chamberlain en violiste Vineta Sareika. Deze soliste kon zich tweemaal bewijzen, eenmaal voor de pauze met een solosonate van Bach en later met het 'Introduction et Rondo Cappricioso' van Saint-Saëns. De viool die ze hanteerde had een frêle, dunne maar rijpe klank: heel gedegen voor haar barokwerk, al kon het romantische werk van de componist van 'Carnaval des animaux' wat meer diepgang in de klank gebruiken. Het strijkersensemble had een mooi programma uitgekozen dat liep van barok, over romantische naar hedendaagsere klanken. Mijns inziens waren de tempi soms wat te snel, vooral in het Concerto van Vivaldi. Het werk van Elgar daarentegen werd heel lief en teder voorgedragen. De 'Simple Symphony' van Britten werd zeer gesmaakt. Het concert eindigde met een jeugdwerk van de gevierde Mendelssohn (die 200 jaar geleden geboren werd). Misschien was het beter geweest om met de 'Serenade voor strijkers' van de Engelse bard, Elgar te eindigen. De Symfonie van Mendelssohn kende maar twee delen en kwam wat te dilettanterig over. Het was toch een geslaagde avond die werd verwarmd door boeiende muziek.

ART

2009-02-01T09:41:00.002+01:00

In de Lakenhallen van Ieper is plaats gemaakt voor kunst van eigen bodem. Het 'Salon van Ieperse Kunst' staat open voor iedereen die meent iets te kunnen zeggen met beeldend werk. De vorige edities waren wat gewoontjes. Nu vond ik er nieuwe namen met frisse ideeën. Sober maar heel net zijn de artefacten tentoongesteld. De expositie begint al buiten op de binnenkoer waar een slagboom van Trees Le Roy een eigenzinnige weg wijst. Ook van dezelfde hand neemt iets verder een groot oranje prikbord de aandacht weg van de mooie historische gebouwen. Een publieksprijsvraag doet je nadenken over je eigen smaak, doet de verschillende stijlen met elkaar vergelijken en toetst je eigen relaties met vrienden-kunstenaars.

Mime

2009-02-01T09:37:00.004+01:00

Op zaterdag 17 januari zat de toch wel kleine zaal van CC Ghybe bijna voor driekwart vol. Na de pauze zouden 'Heyte & Haeyaert' hun 'Dwergenkelder' spelen. Voor de pauze kwamen 'i Buffoni' een mimespel ten beste geven. Op een sober podium werden enkel wat zwarte schuiloorden opgesteld waar de beide toneelspelers zich achter en voor bewogen. Echt mimespel was het niet, de beide protagonisten maakten allerhande geluiden om hun gebaren te versterken. In een vlot tot snel tempo volgden de scènes zich op. Het geheel, onder de titel 'Badaladak' speelde zich af in en rond vervoerstoestellen. De 'zotten' begonnen in een ordinaire wagen en zaten al vlug in een trein, boot of vliegtuig. Het slot was bestemd voor enkele paarden en de try-out (gecoacht door Daniel Donies) van deze beide gekken stopte in een koets. Een mooi voorbeeld van sobere animatie met volop mooie composities en af en toe wat contrapunt in de opeenvolging van de korte sets van bewegingen.

Gedichtendag

2009-02-01T09:37:00.001+01:00

Neem een dichter in bed,
één die wat meer op maten let.

Benen worden langer,
borsten wat pranger.
Ideeën en heupen deinen wat breder
en hier en daar stremt
een lintje in leder.

Laat hem dichter tot hij
uitgezongen is.

HemelBed 106

2009-01-01T08:19:00.003+01:00

Gelukkig Nieuwjaar en alle goeds voor 2009, we kunnen er weer tegen... Ondertussen heb ik het VTM-nieuws van 1 uur bekeken en heb er een indigestie aan vuurwerkverslagen aan overgehouden. Naast het vrolijke gedoe van rond middernacht wisten ze niet beter dan alle onheil van de dag nog eens door mijn maag te splitsen. Dan maar weggezapt naar het Nieuwjaarsconcert te Wenen...

KringloopKunst

2009-01-01T08:18:00.003+01:00

De Stedelijke Academie voor Beeld in Ieper stalde al haar kartonnen dozen uit in het Kringloopcentrum aan de Steverlyncklaan. In de vorm van uitstalramen, etalages, huisjes en kamers vervaardigden jongeren gebruikskunst. De tweedehandse handelswaar werd in deze kartonnen gevaarten tentoongesteld. Een leuk idee om uit de school te breken en extra muros te trekken.

Harmonie Sint-Cecilia Poperinge

2009-01-01T08:15:00.001+01:00

Op zaterdag 6 december, de dag dat de sint de kinderen rapper uit hun bed doet komen, concerteerde de harmonie Sint-Cecilia van Poperinge voor de eerste keer onder een nieuwe dirigent, Bjorn De Kock. De Sint-Bertinuskerk zat goed vol om de puike prestatie van dit blazerskorps te aanhoren. Het 47-koppige ensemble bracht werk van eerder ongekende componisten. Toch werd het een aangename avond vol swingend trompetgeschal, lustige ritmes in de percussiesectie en fluwelen melodieën bij de klarinetten en dwarsfluiten. Ook de saxalto kon af en toe eens soleren en een opgemerkte tubasolo kon er ook nog af. Het samenspel had de dirigent stevig in de hand. Af en toe een kleine intonatiefout bij de dwarsfluiten kon de pret niet bederven. Het programma werd afgesloten met een popmelodie van Robbie Williams. De kersverse voorzitter mag terecht fier zijn op het muzikaal kunnen van deze harmonie.

Gedicht voor Music for Life

2009-01-01T08:13:00.002+01:00

Op vrijdag 19 december 2008 werd een gedicht van Marc Dejonckheere om 20 uur op de Ieperse Grote Markt verkocht. Waarlijk een hoopvol idee in deze barre tijden. Elke letter van het gedicht ‘Voor Bicenta, Nema, Jennifer…’ van Marc Dejonckheere (1959) uit Zonnebeke kostte 1 euro. De opbrengst ging naar Music for Life van Studio Brussel, een humanitaire actie ter ondersteuning van moeders en kinderen in kampen, op de vlucht voor oorlog en extreem geweld. De poëtische verkoop was één van de initiatieven georganiseerd door het Rode Kruis, in het kader van Music for Life, in samenwerking met de Ieperse Jeugdraad. Wie een letter kocht, kreeg zijn/haar letter mee naar huis, samen met een kopie van het gedicht, dat speciaal voor de actie geschreven werd. Het gedicht ‘Voor Bicenta, Nema, Jennifer…’ van Marc Dejonckheere - winnaar van ‘Een gedicht voor Ieper’ naar aanleiding van Gedichtendag 2008 - is opgedragen aan alle moeders en kinderen op de vlucht in aanslepende conflicten die zelden nog het nieuws halen. Het Rode Kruis spant zich permanent in om de ergste humanitaire noden in de kampen te lenigen en de moeders opnieuw toekomstperspectief en een waardig leven te bieden. De schrijnende verhalen van Bicenta, Nema, Jennifer, Evirina en Lucy zijn na te lezen op de website www.stubru.be. Als ambassadrice voor Music for Life 2008 reisde Studio Brussel-presentatrice Ayco Duyster naar Oeganda en bracht er verslag van uit.

50 Meesterdichters

2009-01-01T07:56:00.004+01:00

De voorstelling van het eerste jaarboek van het Vlaams-Nederlands dichtersgenootschap “De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee” was een succes. Dit beaamden de honderden aanwezigen zowel op de voorstelling in de kok-pit van het gemeentehuis van Koksijde als in Hotelschool Ter Duinen Koksijde. In de raadzaal van het gemeentehuis vond op woensdag 3 december om 16.30 uur de voorstelling plaats van het eerste jaarboek van het Vlaams-Nederlands dichtersgenootschap “De 50 Meesterdichters van de Lage Landen bij de zee”. Na de verwelkoming door eerste schepen Jan Loones, werden gedichten uit het jaarboek voorgedragen door Ilse Chamon, woordkunstenares. Daarna hield Thierry Deleu een kort referaat dat een pleidooi werd voor de minder bekende dichter. Het eerste exemplaar werd door de voorzitter overhandigd aan de eerste schepen, in het bijzijn van cultureel ambassadeur van de gemeente Koksijde, Fernand Florizoone, waarna een druk bijgewoonde receptie plaatsvond. De meeste dichters gingen ook tafelen in Hotelschool Ter Duinen. De gasten werden er ontvangen door directeur Raf Sonneville, waarna Thierry Deleu op een ludieke wijze uitleg verschafte over het initiatief. De 50 NEDERLANDSTALIGE MEESTERDICHTERS zijn (in alfabetische volgorde en niet volgens de datum van hun selectie) Marcella Baete, Bert Bevers, Frans de Birk, Annette van den Bosch, John Brookhouse, Marc Bungeneers, Gunnar Callebaut, Martin Carrette, Greta Casier, Jeannine Debbaut, Lidy De Brouwer, Pierre Declerck, Leni De Goeyse, Jenny Dejager, Thierry Deleu, Luc Demiddele, Ferre Denis, Gwen Deprez, Marleen De Smet, Astrid Dewancker, Germain Droogenbroodt, Fernand Florizoone, Ludo Geloen, Hejatomsma, Patricia Lasoen, Paul van Leeuwenkamp, Frédéric Leroy, Cathy Mara, Mark Meekers, Peter Motte, Edith Oeyen, Ruud Poppelaars, Eric Rosseel, Annmarie Sauer, Maurits Sterkenburg, Pien Storm van Leeuwen, Ina Stabergh, Annemieke Steenbergen, Jet van Swieten, Henri Thijs, Guy Vandendriessche, Yerna Van Den Driessche, Eric Vandenwyngaerden, Jozef Vandromme, Jan Van Loy, Dirk Vekemans, Frans Vlinderman, Katelijn Vijncke, Pom Wolff en Peter Wullen. Het eerste jaarboek wordt op de markt gebracht door Razor’s Edge Edition Gent.

HemelBed 105

2008-12-01T08:44:00.002+01:00

Een maand is alweer de deur uit en we stevenen met rasse schreden richting Kerst en Nieuwjaar.
Hier wat poëzie (van Sabine Waeyaert) ter verpozing. Neem plaats in een luie zetel bij een knisperende haard en herlees deze gedichten of een ander boek. Veel leesgenot.

1/ Als met een handgebaar
Jou zijn ons zijn
Dat eens beleefd
Met de ochtendkruimels
Onder tafel is geveegd

En dat de tweede lente
Nooit meer
Als de eerste wordt
Hoe kort
Haar bloei ook was

2/Mijn kind van de verandering
Mijn kind van de signalen
Ik ben je komen halen
Toen onze tijd daar was
Wij zijn samen geboren
En wat er is verloren
Een leven, zie ik nu pas

Wanneer je tegen me vlijt
Dan schuiven we samen uit de tijd
En vormen dromen
Toen je mijn hart overviel
Haakten je ogen zich aan mijn ziel
Ik kan niet meer ontkomen

Mijn kind van de verandering
Hou me niet uit de strijd
Bescherm me niet de hele tijd
Dat is mijn taak,mijn wezen
Mijn denken heeft zich opgesplitst
En alles wat ik heb gemist
Is met jou weer bewezen

Waar ik heen ga weet ik niet
Zolang jij me ziet
Zal ik niet verdwalen
En ook jij
Mag me altijd komen halen.

3/Vergeving is het stille
Zoete woord
Dat traag vergeten
Voorbij reist
Even de hand opsteekt
Herkenning

Diep
Als de noot van de ziel
Mijmert het
Verloren voor de mens

Het Collectief

2008-12-01T08:41:00.002+01:00

Het tweede concert van West Classic ging voor de eerste keer door in de Capucienenkerk te Ieper. Misschien was dit een klein cadeautje voor de vijfigste verjaardag van het ontstaan van deze parochie van 'bachten de staosie'. Het Collectief zond maar een trio; normaal vormen ze een kwintet. Spijtig dat er zo wat klankkleur wegviel (een fluit en een viool). De ruimte leent zich er heel goed toe om kleine formaties te ontvangen. Het podium stond in het midden van de kerk. Jammer dat de piano niet wat meer naar achteren werd geplaatst. Nu zaten de solisten wat te dicht van het publiek. Vier werken werden gebracht: twee laatromatieke werken en twee atonale. De beide expressionistische stukken werden door de melodieuzere werken omkaderd. Tussenin was een korte pauze geprogrammeerd zodat de dissonantie en de celebraliteit van deze klanksculpturen wat afgezwakt werd. Live klonk de geciseleerde klarinet in het werk van Berg en de piano bij Schönberg prachtig. Ook de cello vulde de ruimte met zachte basklanken. Vooral het puike samenspel kon me bekoren, plus het feit dat geen enkele muzikant zich solist waande in het geheel. Het ensemble is dus zijn naam waardig. Hier wat info rond de werken:
Klarinettrio in a opus 114 (Johannes Brahms): Brahms' voorliefde voor de klarinet komt indirect voort uit het horen van het Klarinetkwintet van Mozart. Zijn enthousiasme groeide voor dit instrument toen hij Richard Mühlfeld, de eerste klarinettist van het Meiningen Orkester, ontmoette. Deze erudiete muzikant had al vele malen het Kwintet van Mozart op kamermuziekavonden vertolkt. Daarop begon Brahms in 1891 zelf aan het technisch en muzikaal exploreren van de klankkleur van deze boeiende houtblazer. Mede onder onvloed van de vele avonden samen met Mühlfeld, onstonden de twee mooiste kamermuziekwerken voor de klarinet, waaronder het Trio waarover we het hier hebben. Het Trio kreeg een eerste opvoering in petit comité, waar onder andere Mühlfeld en Brahms' vriend, de violist Joseph Joachim, aanwezig waren. De warme, tedere en zachte klank van de klarinet inspireerde Brahms tot het kooswoordje 'Faülein Klarinette'. Vooral deze tederheid en uitgediepte lyriek, een melancholische mineursfeer en expressieve modulaties komen veelvuldig aan bod in dit vierdelige werk. We horen achtereenvolgens een allegro, adagio, een andante grazioso en het Trio enidigt zoals het begonnen is, meet een allegrodeel.
Vier Stücke voor klarinet en piano (Alban Berg): Alban Berg studeerde van 1904 tot 1910 bij de befaamde Wener, Arnold Schönberg en werd de romanticus onder de dodecafonisten. Hij is schatplichtig aan de Tweede Weense School, waartoe hij gerekend wordt, maar toch doet zijn muziek denken aan de laatromantiek van Mahler. Zijn opus 5 werd in mei van het jaar 1913 gecomponeerd en kreeg zijn eerste uitvoering op 17 oktober 1919 te Wenen en werd aan zijn leermeester, Schönberg, opgedragen. De filosoof Adorno omschreef het werk als één van de eerste waarin Berg zijn individualistische stijl tentoonspreidde. Toch zijn er geen tonale reminiscenties in deze
vier stukken en zijn ze volledig atonaal. Bij een bezoek aan Schönberg in de junimaand van hetzelfde jaar, kreeg leerling Berg nog een uitbrander dat zijn werk (waaronder
deze 'Vier Stücke') te zwak van compositie en zeggingskracht waren.
Sechs Kleine Klavierstücke opus 19 (Arnold Schönberg): Deze zes hele korte stukjes voor pianosolo zijn volledig atonaal. Ze hebben vooral de derde man uit de Tweede Weense School beïnvloed, met name Anton Webern. Zelf zal hij zijn stijl volledig afstemmen op de miniatuur. Op 11 februari 1911 heeft Schönberg de eerste vijf in één dag gecomponeerd. Na de dood van Mahler, later op het jaar, schreef Arnold het zesde en vervolledigde dus hiermee zijn Sechs Stücke. Ze werden gecreëerd in februari 1912 en uitgegeven in 1913. De delen zijn Leicht, zart, Langsam, Sehr langsame, Rasch, aber leicht, Etwas rasch en Sehr langsam.
Trio opus 3 voor klarinet, cello en piano (Alexander von Zemlinsky): Het Trio voor klarinet, cello en piano in d, opus 3 van Alexander von Zemlinsky ontstond in 1896, vijf jaar na het werk voor dezelfde bezetting, opus 114, van Johannes Brahms en geïnspireerd door een persoonlijke ontmoeting met Zemlinsky en de grootmeester. Toch is dit Trio niet zomaar een doorslagje van Brahms’ partituur. Zemlinsky had genoeg talent en persoonlijkheid om niet in de val van het epigonisme te trappen. Dat Brahms Zemlinsky’s Trio persoonlijk wel aanbeval bij uitgeverij Simrock, is niet zonder betekenis. Later werd Zemlinksy de zwager van Arnold Schönberg, die huwde met diens zuster. Delen van het trio zijn allegro ma non troppo, andante en allegro.

50 & 85

2008-12-01T08:37:00.004+01:00

De parochie O.-L.-V.-Middelares te Ieper is 50 jaar jong. Ook de Paters Capucijnen zijn nog jong van hart, maar zijn er ondertussen al 85 jaar. 2008 was een herdenkingsjaar met tal van festiviteiten. In het tweede weekend van november stonden de deuren van het klooster en de zaal Familiekring wagenwijd open om kijklustigen een tentoonstelling voor te schotelen. Foto's, kunstwerken en alledaagse gebruiksvoorwerpen lieten een licht vallen op het kloosterleven van de paters. Vele verenigingen hadden archiefmateriaal uit de kast gehaald en zetten hun beste beentje voor. De tijd maakte er bokkensprongen, de toeschouwers werden van het ene jaar naar het andere geleid. Sommigen herkenden zichzelf in gebeurtenissen uit vervlogen tijden.

Tehuisorgel

2008-12-01T08:33:00.002+01:00

In het verzorgingshuis Cassiers vzw te Houthulst, werd er op vrijdag 28 november een juweeltje van een orgel ingespeeld. In de cafetaria, die op zaterdag tot kapel wordt omgebouwd, stond vroeger een instrumentje, de naam niet waardig. De bespeler vond er niets beters op dan een huisorgel van orgelbouwer Deblieck uit Brussel aan te schaffen. Organist Jan Vermeire kweet zich van een mooie inspeling geassisteerd door sopraan Hilde Coppé. De aalmoezenier wijdde de pijpen in en een zestigtal belangstellenden konden genieten van het zeven register rijke positief annex pedaal. Het is een heel mooi afgewerkt ding dat vernuftig in elkaar zit. Het lijkt op het eerste gezicht een hele bouwdoos. Elke millimeter in het kistorgel is benut, alle pijpen zijn van cederhout, de pedaaltoren is loskoppelbaar en het hele ding staat op wieltjes zodat het verplaatstbaar is. De Heer Deblieck is niet aan zijn proefstuk toe; hij leverde in Leipzig een identiek instrument, voor de neuzen weg van Duitse topbouwers. Op het programma prijkten componisten als Purcell, Scarlatti, Händel en Bach. Nadien kon ieder zijn gedacht kwijt bij een glas wijn.

Westhoek Consort

2008-12-01T08:30:00.001+01:00

Naar jaarlijkse gewoonte treedt Westhoek Consort op in de Gotische Zaal van het Poperingse stadhuis. Op zondag 30 november zat deze namelijk bomvol muziekliefhebbers. Het ensemble is zes jaar jong en heeft door de jaren heen een mooi palmares bijeengespeeld. Het heeft ook aan afwerking en juistheid van intonatie gewonnen. Natuurlijk moet je sommige passages met een korreltje zout nemen; toch heeft dirigent Nico Logghe in deze korte tijdspanne puik werk geleverd. Het aperitiefconcert begon met een hedendaags werk uit Amerika. Het consort schuwt geen dissonanten en weerde zich fel in dit openingswerk van De Borgo. Nadien volgde een suite van Gustav Holst, de gekende componist van 'The Planets'. Het stuk staat nog niet lang op hun pupiters, maar kende toch al een boeiende uitvoering. Nadien volgden wat bewerkingen van volksliederen allerhande en werd het optreden gesloten met een medley uit 'The Phantom of the Opera' van Webber. Niet alleen de strijkers, maar ook een groep blazers en een drummer trokken van leer in deze apotheose. Nadien werd gezellig nagepraat bij een welverdiend glaasje.

HemelBed 104

2008-11-01T10:04:00.003+01:00

Na een mooie nazomer in oktober zet de winter in met water, wind en kilheid. Verwarmingen dienen terug aangezet, houthaarden branden weer en het winteruur is ingegaan. Speelgoed en kerstversieringen teisteren reeds menige etalage. Sint-Maarten komt eraan en straks zet de Westhoek zich schrap voor de horde Engelsen die het Kanaal oversteken. Zoals hieronder te lezen haalde de oktobermaand een mooie oogst binnen aan cultuurevenementen.

Joe English

2008-11-01T10:03:00.002+01:00

In Diksmuide organiseerde het Davidsfonds een trojka aan tentoonstellingen over de Bruggeling English. Zijn naam laat het al vermoeden; hij is niet van Vlaamse afkomst. Deze schilder-kunstenaar had een Ierse vader die zich specialiseerde in de vlaggennijverheid. Joe zelf ontwierp thuis in het atelier vele vaandels en was een begenadigd schilder. Hij studeerde in Brugge en Antwerpen. Toen de oorlog uitbrak, mocht hij eerst gasmaskers vervaardigen tot hij ingelijfd werd in een kunstgroep te Veurne. Daar kon hij de littekens van de oorlog op canvas zetten. In Montanus 5 lag de nadruk op zijn schildersactiviteit. In de St.-Niklaaskerk konden we genieten van hoe men 100 jaar geleden vlaggen vervaardigde en op de Vredestoren stond vooral zijn oorlogstijd te Veurne in de picture. Hij stierf tamelijk jong aan een blindedarmontsteking: een te vroeg einde van een veelbelovende artiest.

Houthandel in muziek

2008-11-01T09:59:00.002+01:00

West Classic startte haar concertseizoen op 10 oktober in de Ieperse stadsschouwburg. Heel weinig volk (de afwezigen hadden ongelijk) beluisterde de blazers van de Grote Houthandelshow van Antwerpen. Fluit, hobo, klarinet, hoorn en fagot brachten werk van Ligeti, Nielsen, Grieg en Berio. In een heel wisselende opzet konden deze vijf blazers het publiek boeien met muziek die toch soms wat moeilijk was. Hun choreografie van de 6 Bagatellen van Berio was heel aangenaam en uitstekend opgevoerd. Een echte krachttoer was het om de partituur uit het hoofd te spelen terwijl ze een gecoördineerde dans brachten. Alle vijf droegen ze hun favoriete outfit. Zo was de fluitiste warempel Carmen die in rode jurk uit haar opera weggelopen bleek. De fagot droeg een charlestonnesk kostuum terwijl de hoboïst een verstrooide professor bleek. Met eigen voorgedragen bindteksten verduidelijkten ze hun programmakeuze. Deze eigen aanpak van wat een concert zou moeten zijn, deed hun de prijs van 'Gouden Vleugels' bij Jeugd en Muziek winnen. Deze jonge muzikanten blaken van enthousiasme en zien een succesvolle toekomst tegemoet. Hier wat uitleg bij de gespeelde werken: 1/ C. NIELSEN: Kwintet op. 43 Het was een repetitie over de telefoon (wat voor die tijd heel uitzonderlijk was) die de inspiratiebron werd voor het componeren van dit kwintet. Carl Nielsen, Deens toondichter, droeg het dan ook op aan de leden van het Kopenhagen Blazerskwintet die Mozarts Sinfonia Concertante voor vier blazers en orkest aan het repeteren waren. Na de creatie in 1922 beloofde Nielsen de vijf blazers elk een soloconcerto voor ieders instrument. Spijtig genoeg kon hij er maar twee afwerken, dat voor fluit en eentje voor klarinet, want Carl overleed in 1931 op 66-jarige leeftijd. Het werk is gebed in een eclectische stijl waarin de componist neoklassieke eigenschappen mengt met moderne elementen. Het is één van de standaardwerken voor blazerskwintet uit de 20e eeuw. Het telt drie delen: een sonate-allegro deel gevolgd door een vrolijk menuet. Hierin toont Nielsen zich een geniaal componist: uit weinig materiaal haalt hij het maximum aan zeggingskracht. Het slotdeel begint traag en sluit af met een thema met elf variaties. Het thema is een eigen gezette koraalmelodie op een Lutheraanse hymne. De beide eerste delen komen over als twee preludes op dit complexe einde van het kwintet. 2/ L. BERIO: Opus Number Zoo Luciano Berio, Italiaans componist uit de 20e eeuw, componeerde het Opus Number Zoo in 1951. Het werk vereist eigenlijk een verteller, maar de muzikanten reciteren zelf op hun beurt dierenfabels die vervolgens een muzikale nabootsing ondergaan. Het snel afwisselen van spreken en spelen leidt tot effectvolle scènes en stelt hoge eisen aan de uitvoerders. Dit vroege werk heeft niets van de latere humormuziek van deze illustere Italiaan. Hier laat hij zich beïnvloeden door Stravinsky en zijn leraars Malipiero en Dallapiccola. In de vier delen, op tekst van de Amerikaanse schrijfster Rhoda Levine, stelen een vos, een haan, een paard, een grijze muis en enkele katten de show. 3/ E. GRIEG: Danses Norvégiennes Grieg, een Scandinavische componist bij uitstek, wiens 100-jarig overlijden vorig jaar werd gevierd, staat garant voor degelijke klassieke muziek die doordesemd is van Noorse folklore. Hij werd ook wel "de Chopin van het Noorden" genoemd. Hij werd wereldberoemd met zijn Pianoconcerto dat hij zelf overal kwam vertolken. In 1881 componeerde hij zijn opus 35, enkele Noorse dansen voor orkest. Van deze compositie zijn vele bewerkingen gemaakt, door de toondichter zelf en door anderen. Onder andere ook voor de bezetting van vanavond, het blaaskwintet. 4/ G. LIGETI: Sechs Bagatellen Van deze Hongaarse componist horen we een jeugdwerk in neoklassieke stijl. Ze zijn geïnspireerd op de Hongaarse volksmuziek en op de stijl van zijn Russische collega, Stravinsky. Het vijfde is opgedragen aan Bela Bartok, die in 1945 in de US overleed aan leukemie. Oorspronkelijk stammen werkjes uit zijn pianowerk 'Musica ricercata'. Hij bewerkte ze voor blazerskwintet in 1953. Pas in 1969 werden ze in Zweden gecreëerd.

Buren bij kunstenaars

2008-11-01T09:58:00.002+01:00

In heel West-Vlaanderen zetten allerhande kunstenaars hun deuren van hun huis en atelier wagenwijd open. Ze spelen de perfecte gastvrouw en -heer van een niet-aflatende stroom aan publiek. Velen komen uit nieuwsgierigheid. Mensen vragen zich af hoe een bepaalde kunstenaar zijn kunstwerken vervaardigt, hoe zijn atelier eruitziet? Is het niet altijd zo dat een tekentafel of palet de aandacht van velen kan trekken? Of komt men gewoon om eens het interieur of leefwereld van een schilder, beeldhouwer of ceramist te aanschouwen? Mij viel de eer om tussen en met enkele kunstbroeders en -zusters op de avond van één van de opendeurdagen privé aan tafel te zitten met één van de participanten van dit provinciaal en jaarlijks gebeuren. Wat een luxe om over cultuur te praten met gelijkgezinden. Wat leuk om ook eens van mening te kunnen wisselen, voor of tegen en over een aantal kunstwerken, stromingen en stijlen! En wat een verrassing als op het einde van de avond, na een natje en een droogje, de kunstenaar je hoogstpersoonlijk één van zijn kunstwerken schenkt? Het beleven van een vriendschap, gul en oprecht, in deze tijden van eogoïstische financiële problemen, doet deugd aan het hart. 'Buren bij kunstenaars' is en blijft een schitterend initiatief.

Kraters en mijnen

2008-11-01T09:55:00.002+01:00

De West-Vlaamse provincie doet een grote inspanning om de recreatie te bevorderen. Daartoe werden er in het verleden fiets- en wandelpaden aangelegd die kriskras doorheen de regio laveren. Het landschap is dan ook bezaaid met allerhande paaltjes die de participanten wegwijs moeten maken. In toeristische centra zijn kaarten te koop waarop de routes gedetailleerd zijn afgedrukt. Gewapend met zo'n kaart over het wandeltraject in en om Wijtschate, begaf ik me op een vroege woensdagmorgen op pad. De omloop met als titel 'Kraters en Mijnen' vertrekt aan de kerk op het dorpsplein. Oktober profiteerde al van een prachtige nazomer, maar deze ochtend liet de zon het afweten en hadden de weergoden me getrakteerd op niet-aflatende mist. De akkers ademden de dauw uit en overal was het merkwaardig stil. Ik had amper 100 meter zicht en waande me in de jaren 14-18. Na een half uur stappen was de zon sterk genoeg om de laaghangende wolken weg te blazen. Vergezichten richting Ieper en de Kemmelberg klaarden open. Stil torende de 'Dikkop' van Mesen aan de kim. Onderweg las ik vele straatnamen en andere bezienswaardigheden. Elk had zijn eigen naam en deed me raden naar de ontstaansgeschiedenis. Welke anekdote leidde er naar de 'Scheerstraat', de 'Maedelstede Krater', het 'Spanbroekmolen Cemetry'? Achteraan de kaart is wel een uitleg te lezen, maar ongewild ging ik zelf op zoek naar eventuele verklaringen. Als snel vliegt de tijd als je je daarop concentreert. Via de 'Pool of peace', eigendom van TocH Poperinge en een waar minireservaat voor vis en vogel, kwam ik via de Wulvergemstraat in een kleine kom tussen Wijtschate en Mesen. Een Duitse bunker slaat je kil gade en een bord vertelt je hoe het eraan toe ging in 1917. Ongelofelijk dat het er nu zo stil is... Na anderhalf uur stappen verwelkomden de kerkklokken me terug aan het Kerkplein.

HemelBed 103

2008-10-01T07:13:00.002+01:00

In deze laatste dagen van september en het begin van oktober dient zich de herfst aan. En het zijn geen koopjes, het is al een regelrechte sollicitatie van de winter. Het kwik daalt alsof het op de beurs genoteerd staat, de regen doet ons onze kraag opzetten en de verwarmingsketel mag weer zijn zacht geronk laten horen. Niet geklaagd, er zal terug van alles te doen zijn: concerten, tentoonstellingen, opvoeringen allerhande. De verveling mag geen kans krijgen om toe te slaan. Doe er vooral iets aan!

Hanne Bedert en de bib

2008-10-01T07:11:00.001+01:00

Op vrijdag 5 september organiseerde de Ieperse bib haar jaarlijks concert. Na afleveringen met muziek uit de vier windstreken, kwamen ze dit jaar met een ster van het thuisfront. Hannelore Bedert, een halfslanke jongedame, kwam liederen zingen in drie talen: het Algemeen Nederlands, het West-Vlaams en iets daartussen. Op goeie momenten klonk ze beter dan Flip Kowlier; jammer dat de versterking haar stem soms totaal onverstaanbaar maakte. Wat is dat toch, godbetert, dat knopjesmannen daar geen oren naar hebben. Ze maken alles kapot met hun volume en basversterking. Toch kwam Bedert na enkele songs op kruissnelheid. De snelheid van de stukken liep van traag, over trager naar traagst en toch kwam er geen verveling. De instrumentatie en haar programma hadden een goeie opbouw. De inhoud van haar teksten bleek na enkele kwartieren gekend: zwart, vol verdriet en als de zon even door de wolken kwam piepen, was het nog met een traan. Toen het slotlied er zat aan te komen, zat ik toch met het gevoel dat ze nog een uurtje mocht doorgaan. Hannelore heeft een mooie, op momenten tedere altstem. Ze kan ontroeren maar ook geselen. Haar eerste cd lag midden september in de winkels: een kiem in de dop?

Hoppemuseum

2008-10-01T07:10:00.003+01:00

In Poperinge staat de maand september helemaal in het teken van 'feest'. De hop staat er centraal met de Hoppestoet en dit jaar stak men nog een tandje bij met het 50-jarige feest hiervan. Bart Wemaere stak zijn pen in de inktpot en schreef een boek over het hoppegebeuren. Als je graag iets over dit natuurfenomeen wilt weten, moet je het Hoppemuseum in de Gasthuisstraat bezoeken. Het oude gebouw is rijzig en kloek gebouwd. Binnen krijg je echt een mooi zicht op de hoogte omdat de trap en de lift die je naar het begin van de tentoonstelling voeren, mooi de binnenkoer vullen. De reuk van het kruid verwelkomt je en houdt je het hele traject bij de neus. De geschiedenis van het plukken is een volksverhaal dat van hand tot machine loopt. Terug beneden kun je je hart ophalen bij een streekbier. Als je buitenkomt, voel je pas dat je een reisje in de tijd hebt gemaakt.

Cyrusfeesten

2008-10-01T07:08:00.002+01:00

In Poperinge weten ze wat feesten is (zie voorgaande artikel). Op de eerste zondag van september (als het dan al niet lichtjes regent), kwamen allerhande rare kwieten het stadsbeeld animeren. De Poperingse centrumhandelaars en het stadsbestuur boden een unieke nazomerse topnamiddag aan: een combinatie van winkelen en vertier. De centrumwinkels hielden open dag en lieten je een kijkje nemen in de nieuwe herfstcollecties, terwijl heel wat straattheatertalent uit alle windstreken voor ambiance zorgde. Toch komt het merendeel van het publiek voor de randanimatie. Vooral de verklede solomannen of dito vrouwen trokken mijn aandacht. Met allerlei visuele trucs wisten ze de kijkers te boeien, vooral ook de allerkleinsten uit het publiek. Een steltenloper met een draak in een kooi trok de aandacht van velen. Ook de acrobatrice op de Grote Markt kon een menigte boeien met een act die het midden hield tussen lachen en kunstjes tonen.

Luc Ameel: 50 jaar kunstschilder

2008-10-01T07:03:00.004+01:00

Bij het bekijken van de tentoongestelde tekeningen en schilderijen van Poperingenaar Luc Ameel, bekropen me enkele bedenkingen. Vooral eerst die grote vraag: wat is kunst? Ik laat hier het antwoord in het midden, want iedereen kan hier alle kanten mee op. Bij de titel 'kunstschilder' en het aanschouwen van de werken, kon ik echter geen voldoening krijgen wat mijn nood naar verheffing betrof. Begrijp me niet verkeerd, het werk van Ameel is mooi en bewonderenswaardig. Het toont de pittoreske en prachtige diversiteit van ons landschap en patrimonium uit onze Westhoek. Kerkjes, molens, herenhuizen... zijn consciëntieus weergegeven. Toch vind ik het woord ambachtsschilder meer op zijn plaats. De Gasthuiskapel lag vol, wat ook het 'zien' blokkeerde. 'Overdaad schaadt' is misschien veel gezegd, maar een tentoonstelling kan maar winnen als er niet al te veel te aanschouwen valt. De rust van mijn bezoek werd vooral verstoord door de vele kaartjes met 'verkocht'. Toch een pluim voor de meester die nu al sedert 1958 onze Westhoek portretteert.

Rendez-vous met de brouwer in de Groote Oorlog

2008-09-03T06:42:00.001+01:00

Weekeind van 8-9 november 2008 in het Mout- & Brouwhuis de Snoek (Fortem-Alveringem)

Vandaag laat de Eerste Wereldoorlog zich door waardevolle toeristische initiatieven zoals In Flanders Fields, het Memorial Museum Passendaele 1917 en het Talbot House, vooral herinneren in de zuidelijke Westhoek. Onverminderd hun belang slagen de IJzertoren en de Dodengang er niet in om het verhaal van deze wereldbrand in de noordelijke Westhoek een gelijkwaardige cultuurtoeristische betekenis aan te meten. Nochtans hebben het Vlaamse en Waalse verhaal van deze oorlog zich voornamelijk langs de IJzer afgespeeld. In functie van een integrale benadering van het Oorlog & Vrede-verhaal in de Westhoek dringt zich hoegenaamd nog wat sturing vanuit de hogere overheden opvoor een globale regionale aanpak. Als kleine speler in het toeristische veld wil het Mout- & Brouwhuis de Snoek in Alveringem alvast aangeven dat de verhalen van en over de Groote Oorlog in de noordelijke Westhoek evenzeer onuitputtelijk zijn. Als bevoorrader van soldatenbier voor zowel de frontsoldaten als de vluchtelingen die zich achter het IJzerfront in het enige stukje onbezet België bevonden, nam de brouwerij de Snoek, net als alle andere dorpsbrouwerijen in dit gebied, een zeer specifieke plaats in. Vandaag is het Mout- & Brouwhuis de Snoek nog de enige, volledig bewaarde brouwerij uit de 19^de eeuw die het verhaal van de dorst tijdens de Eerste Wereldoorlog heeft meegemaakt en zich door zijn museale herbestemming leent om dit verhaal te brengen. Omdat precies 90 jaar geleden aan deze oorlog een einde kwam, organiseert het Mout- & Brouwhuis de Snoek dit najaar op 8-9 november het grote “Rendez-vous met de brouwer in de Groote Oorlog”. Tijdens dit tweedaagse evenement worden de bezoekers teruggevoerd naar de laatste dagen van de Eerste Wereldoorlog. De frontsoldaten horen in die dagen weliswaar van vredesonderhandelingen en een nakende wapenstilstand maar ervaren intussen nog dagelijks de harde realiteit van het soldatenleven in modderige loopgrachten en van vrienden die op de valreep de oorlog niet mogen overleven. De brouwerij dient hierbij als uniek decor voor zowel klein fronttheater onder regie van Claude De Beuckelaer als muziektheater met een fraaie selectie soldatenliederen door het Veurnse muziekensemble Sinksenbruid. Voorts worden de bezoekers er in contact gebracht met de oorlogskeuken achter het front. Voor deze culinaire kennismaking staat de Alveringemse Tafel, die aan dit evenement meewerkt, in. In een voor de gelegenheid in de brouwerij ondergebrachte soldatenkroeg met de veelbetekende naam ‘In den (Ke)Yser’ laaft de brouwer van De Snoek de soldaten met (veredeld !) soldatenbier. Duiding bij dit ‘Rendez-vous met de brouwer in de Groote Oorlog’ wordt op de eerste plaats gegeven aan de hand van de tijdelijke tentoonstelling ‘Goe genoeg vô de soldoat’ die in de kiemkelder wordt opgezet door het historisch onderzoeksteam van Westhoek-Monumenten vzw. Aan de hand van geleide bezoeken aan de expositie en drie causerieën, waarvoor Willem Wackenier, Jaak Bauwens en Jef Ameeuw tekenen, wordt het harde soldatenleven aan en onmiddellijk achter het Ijzerfront verder ontsloten voor het grote publiek. Een thematische boekenmarkt op de brouwerijzolders zorgen uiteindelijk dat de bezoekers hun onderdompeling in het oorlogsverleden van Bachten de Kupe achteraf thuis verder kunnen beleven.

Voor meer informatie zie www.desnoek.be of www.alveringem.be (zie ‘bezoekers’)

of mail naar frank.becuwe@mino.be

HemelBed 102

2008-09-01T06:37:00.002+01:00

Hop, de vakantie zit erop en één miljoen kinderen zetten hun kompas weer richting school. Dat het hen heel goed mag gaan! Wij met ons HemelBed zijn terug de Westhoek ingeschoten en hebben talrijke musea aangedaan. Je moet het niet altijd te ver gaan zoeken, onze eigen streek heeft heel wat troeven.

Memorial Museum Passchendaele 1917

2008-09-01T06:35:00.002+01:00

Als je in de Westhoek passeert, ontmoet je wellicht karrenvrachten Engelse oorlogstoeristen. Het is bijna een normaliteit dat pakken bussen onze wegen bekleden en aanschuiven voor een parkeerplaats aan de Ieperse kathedraal. Ettelijke familieleden willen de naam van hun oom, opa of overgrootvader op een grafsteen vinden. Ondertussen zaten de plaatselijke handelaars niet stil en weten hun omzet groeiende. Het 'In Flanders Fields' Museum is een must geworden in het veld van Vlaamse attracties. Enkele jaren terug stelde men te Zonnebeke vast dat het voor hen ook mogelijk was een graantje mee te pikken. Het mooie rustieke kasteel achter de kerk werd omgevormd tot het 'Memorial Museum Passchendaele 1917'. Het is veel kleiner dan dat van Ieper, maar heeft toch een eigen karakter. Het focust niet op het gebruik van computers, maar probeert heel aanschouwelijk te werk te gaan. Veel aandacht werd besteed aan de chronologische opeenvolging van de gebeurtenissen in de Eerste Wereldoorlog. Ook veel gevonden voorwerpen worden tentoongesteld, al missen velen hier wat basisuitleg. Je hebt er het raden naar wat de items voorstellen: zijn ze van Duitse origine, wat was hun functie, waar werden ze gevonden? Mijns inziens zullen velen die niet wat kennis hebben over de 'Great War' in het duister tasten. Ook kan de belichting wat beter: op sommige plaatsen gaat die niet of slaat een elektrisch oog wat te laat aan. De prijs is democratisch (€5 p.p.) al zou er wat meer korting af kunnen voor de lerarenkaart. Na het bezoek aan het gebouw is een wandeling in het park aan te bevelen. De vijver is een pleisterplaats voor menige vogel en het bos is een mooie meditatieruimte om de gruwelen van het oorlogsgeweld wat te vergeten.

Merghelynck te Beauvoorde

2008-09-01T06:33:00.002+01:00

Soms gaat men alles te ver zoeken. Wat betreft zonne-uren kan dit waarschijnlijk, maar om iets moois te zien, hoeft dit zeker niet. Natuurschoon en kunst liggen zo voor onze voeten. We moeten het maar zien te vinden en willen onderkennen dat onze kleine streek vele bezienswaardigheden herbergt. Bezoek eens Beauvoorde, niet omwille van alle kleine kunstenaarsateliers en dito winkeltjes die als parasieten op een groter beest komen neerstrijken. Maar alleen al het kasteel is zeker de reis waard. Arthur Merghelynck (die nu juist 100 jaar overleed) was er de laatste eigenaar van en had ook een huis te Ieper. De man interesseerde zich fel in genealogie, heraldiek en dergelijke meer. Het kasteel is een juweeltje in zijn soort. Mergelynck zelf verzamelde oude voorwerpen en wilde een huismuseum maken. Dit is nu wel degelijk gelukt. Het park rond het huis is prachtig en ook een bezoekje aan de kerk is aanbevolen. Tussenin tref je 'De Suffelhoek' aan. Een oud schooltje is er omgevormd tot een bibliotheek van tweedehandse boeken. Op de zijkanten van de boekenrekken vind je blaadjes die in de boeken gevonden werden. Prullaria van de bovenste plank. Een stop in deze schone voorde is een must als je het kleine Vlaanderen van eeuwen terug in al zijn schakeringen wilt ontdekken. Kerkelijke, adellijke en boerentaferelen liggen er zo voor het rapen.

Orgelbespeling te Ieper

2008-09-01T06:31:00.002+01:00

Elke eerste zondag van juni tot en met oktober gaat er een orgelbespeling door in de O.-L.-V.-Middelareskerk te Ieper. Telkens start dit om 11.00 uur en de toegang is gratis. De editie van augustus wordt steeds door hetzelfde trio ingevuld. Klaas Blijlevens zorgt voor uitleg bij wat mystieke teksten, Marc Maes vervaardigt op deze thema's kunstwerken (meestal keramiek) en Ludo Geloen improviseert op het kleine neobarokke orgel en/of harmonium. Deze keer was het onderwerp 'vogels'. Teksten van Hadewijch werden aangereikt en keramieken vogels toonden zich in hun vederpracht. Het orgel van de Capucienenkerk bezit genoeg kleine pijpen om deze stenen vogels een lied te verschaffen. Enkele werken van Bach (gebaseerd op vogelgeluiden) werden ten gehore gebracht. In elk van deze korte concertjes wordt een symbiose betracht tussen muziek, beeld en woord. De volgende keer is het de beurt aan kunstenaar Robie Van Outryve uit Diksmuide. Afspraak op zondag 7 september.

Tabaksmuseum te Wervik

2008-09-01T06:30:00.001+01:00

Als je drie van de vijf opgegeven musea (in elk museum kun je zo'n kaartje krijgen) uit de Westhoek gaat bezoeken en zo bij elke halte een stempel verzamelt, krijg je een Westhoekse ovenwant. Ik heb al 2 stempels en ga zeker op zoek naar een derde. Wervik is een klein stadje in een verloren hoek van Vlaanderen. Ooit was het de bakermat van de tabaksteelt. 'De Wervicksche toebak' was wereldvermaard. Nu bulkt de te restaureren kerk van vergane glorie en is het heel stil in de straten. Het Tabaksmuseum ligt aan de stadsrand en is rond een mooie molen gebouwd. Nostalgie is er troef: oude reclameborden doen het verleden heropleven en een film over de pluk toont traditionele taferelen. Het tabakshuis is gespecialiseerd in snuif en pijptabak. Het maakt hoegenaamd geen publiciteit om aan dit tijdverdrijf dat het roken ook is, te beginnen. Een paar tijdelijke tentoonstellingen (erotische foto's en roken bij kinderen in de 19e eeuw) fleuren het geheel wat op. Wervik ligt in een grensplooi: Frankrijk wordt er buitengehouden door de Leie. Het is de moeite waard om er alleen al eens te passeren omwille van het natuurschoon en het rustieke van vervlogen tijden.

De Arkvaarders

2008-09-01T06:27:00.002+01:00

Tijdens het lezen van dit boek van Anne Provoost (geboren te Boezinge, hartje van de Westhoek), dacht ik steeds aan de 'Arkvaders'. Maar er is er maar één en die heet Noach of Noë. De schrijfster zet hier een historisch verhaal in het middelpunt van onze belangstelling, maar dit is meer het decor dan het hoofdthema. Hoofdfiguur is een jong meisje dat zich een weg zoekt in haar leven. Haar queeste is een zoektocht naar zichzelf, naar familiebanden en haar taak in een veranderende maatschappij. Die verandering komt er heel abrupt, de zondvloed komt er namelijk aan. Geniaal is de versmelting van het oude met het hedendaagse denken van ons mensen. Verschillende mensenrassen worden tegenover elkaar gesteld. Liefde is zoals altijd een belangrijk ingrediënt. Het verhaal is met veel compositorisch vernuft en zin voor spanning opgezet. Archetypen, een snuifje Midden-Oosten en de cultuur van Grieken en Romeinen zijn niet veraf. Het is tevens geschreven met veel zin voor detail en kennis van zaken wat betreft het dagelijkse leven in de prehistorie. 'De Arkvaarders' is een echte aanrader. Het lijkt me helemaal geen jeugdboek, het is eerder iets voor alle leeftijden.

HemelBed 101

2008-08-01T08:07:00.002+01:00

Deze editie geef ik graag zwarte vlekken mee op een witte achtergrond. Misschien moet ik ook nog de soundtrack van de film '101 Dalmatiërs' op de achtergrond laten klinken... We zitten onderhand midden de grote vakantie en de tijd kabbelt maar verder. Herinneringen blijven hangen aan grote gebeurtenissen, maar even goed aan de kleinste. De atmosfeer van een dagreis kun je jaren later weer oproepen aan de hand van een klein voorval: iets wat je opgemerkt hebt, iets wat een ander maar een prul vindt of helemaal niet zou gezien hebben. Denk maar aan de rust van een stadspark, de drukte van een markt, een hotelkamer met uitstekend onbijt, een picknick ergens te velde of in de bossen, de getelde vliegtuigen die over je heen kwamen gestegen toen je even op je luie rug in het gras lag... Het moet niet veel zijn, maar het zijn vooral die eigenste dingen die je hebt vastgepind op je eigen levenslijn. De grotere zaken komen wel in de krant en meestal vergeten we die, want die papierplooiers staan meestal bol met gebeurtenissen die niet beklijven omdat ze geen persoonlijke verbintenis maken met ervaringen die je zelf opdeed.

De tijd heeft
dorst, ze
dringt aan
op een glas.

Brons, Horen en Zien

2008-08-01T08:05:00.002+01:00

Nu al voor de 5e keer plaatsen CCI en Kunstkamers 'De Queeste' bronzen beelden tijdens de zomer op de binnenkoer en westervleugel van de Ieperse Lakenhalle. Idee is om het brons van de klokken in het belfort te linken aan de materie van deze kunstwerken. Beiaardier Ludo Geloen improviseerde op vier werken uit het aanbod. Brons wordt vervaardigd door het mengen van 80% koper met 20% tin. Na afkoeling is dit gegoten metaal ijzersterk en zijn bekomen vorm blijft voor eeuwig (althans naar mensenmaat). Klokken zijn geniale bronzen klankverwekkers. De beiaard met zijn 49-koppig koor aan bronzen monden, is een uitermate geschikt instrument om over de daken van de stad, melodieën te strooien. Dit gebeurt in Vlaanderen en omstreken reeds voor eeuwen. Dit klankfenomeen in combinatie brengen met een andere kunstdiscipline nl. bronzen beelden, is een uniek moment voor onze zintuigen, oog en oor. Het is een symbiose van gewaarwordingen die we tijdens de komende concerten kunnen ervaren. Het geluid maakt beelden en herinneringen in onszelf los. Dit stadsgeluid fixeert ook gebeurtenissen in ons gehoorgeheugen: een warme zomeravond, een mistige wintermorgen. Het gelui is onlosmakelijk verbonden met het leven van een stad. De beiaard bekleedt via zijn klokkenmuziek muren en straatstenen, melodieën haken zich in ons vast en we neuriën ze mee. Maak gebruik van deze muziekmomenten wanneer de beiaardier de klokken bespeelt. Neem op de luisterplaats de tijd om het aloude spel van deze klokken in je op te nemen. De beiaard wordt op onderstaande momenten nog bespeeld en de tentoonstelling loopt nog tot begin september. Zondag 17 augustus om 12u: Marcel Siebers (Nl.) Zondag 24 augustus om 12u: Gideon Bodden (Nl.) Zondag 31 augustus om 12u: Ludo Geloen Zondag 7 september om 12u: Geert Stubbe

Kunstroutes te Lo

2008-08-01T08:03:00.003+01:00

Het stadje Lo heeft enkele mooie troeven: de kleine markt heeft een miniatuurbelfort waar sinds enkele maanden een klokkenspel in huist. Het heeft een mooie kerk waar af en toe een tentoonstelling of een muziekevenement in doorgaat. Van de oude abdij zijn nog enkele sporen nagelaten, zoals de duiventoren. Het VVV heeft een kleine kamer vrij voor exposities en elke zomer gaat er een kunstroute door: eentje om te wandelen (2 km) en eentje om te fietsen (20 km). Deze trajecten zijn bezaaid met kunstwerken (beelden en gedichten) en laten je op een gemakkelijke manier het stadje en de streek eromheen verkennen. De kunstwerken zijn op een smaakvolle en sobere manier aangebracht en gaan in de omgeving op. Ze verschaffen je rust en meditatiemomenten. Praktisch gaat het zo in zijn werk dat je een plannetje afhaalt aan het VVV. Het is eigenlijk een brochure met foto's en uitleg over alle kunstwerken. Het oogt heel degelijk en is heel informatief. Toch kunnen de beide plannen wat duidelijker. Op het traject zijn ook enkele gedichten aangebracht die te beluisteren zijn. Kristien Hemmerechts sprak ze in en ze worden telkens gevolgd door een korte uitleg over de historie van de stad. Verteller is hier Wim Chielens. Het meest beklijvende beeld was dat van Hilde Van de Walle (die ook op Brons, Horen en Zien te zien is). Het betreft een in kikvorsstand zittende man op een wereldbol. Dit kunstevenement te Lo lijkt me een voorbeeld om misschien in andere steden ook eens te proberen!

HemelBed 100!!

2008-07-01T08:06:00.002+01:00

Getallen zijn maar getallen, maar toch. Honderd maal een maandeditie maken rond culturele evenementen in onze Westhoek is een mijlpaal en dat in het 9° jaargang. Aan de start hadden we dit nooit voor mogelijk gehouden, nu is het zover!

Aankondigingen:

Op zondag 6 juli om 11u concerteert Ignace Braem op accordeon naast organist Ludo Geloen in de O.-L.-V.-Middelareskerk te Ieper. Stijn Yperman stelt ceramiekwerk ten toon.

Op zaterdag 26 juni om 20.00 concerteren organist Paul De Maeyer en klarinettiste Limke Deblaere te Diksmuide.

'WESTHOEK verbeeldt': meer dan 10.000 beelden online

2008-07-01T08:04:00.002+01:00

De kaap van de tienduizend beelden is gerond! Eind 2005 bundelden CO7 en Erfgoedcel Ieper hun krachten om het project ‘HEUVELLAND verbeeldt’ te doen uitgroeien tot ‘WESTHOEK verbeeldt’. Ondertussen zijn er een 140-tal vrijwilligers actief in Heuvelland, Ieper, Langemark-Poelkapelle, Mesen, Poperinge, Vleteren en Zonnebeke. Ze gaan bij privé-personen of –verenigingen op zoek naar beeldmateriaal, maken er een digitale kopie van en bewaren het beeld samen met de nodige informatie in een beeldbank. Deze beelden en de bijhorende verhalen zijn terug te vinden op www.westhoekverbeeldt.be.

Intussen zijn er dus meer dan 10.000 beelden online. Hoog tijd om te bekijken wat nieuw is, op zoek naar foto’s over jouw straat, vereniging, school. Misschien ken je zelf nog personen of anekdotes bij de beelden. Aarzel niet om op het tekstballonicoontje onder de foto te klikken. Jouw informatie wordt verwerkt in de beschrijving. Zo kan je zelf je steentje bijdragen aan het verhaal van de streek. Op de foto vergaapt 'Jong Watou' zich aan een nieuw aangekocht cameratoestel.

Meer info: ‘WESTHOEK verbeeldt’, Sint-Jacobsstraat 1, 8900 Ieper – 0473 48 54 66 of 0473 48 54 67

Doedelzakken

2008-07-01T08:00:00.004+01:00

Op de verjaardag van Robert Schumann, die deze maand toevallig vaderdag was (Vaderdag viel dit jaar toevallig samen met de verjaardag van Robert Schumann.), Inge Smedts concerteerde tijdens een orgelbespeling in de Ieperse O.-L.-V.-Middelareskerk op haar barokmusette en doedelzak. Deze folkinstrumenten ondergaan op heden een revival. Bouwers specialiseren zich om deze oude instrumenten na te maken en vervaardigen echte juweeltjes. De barokmusette is een Franse variant en werd aan het hof van Louis XIV gebruikt. Van een zekere Chédeville zijn wat partituren tot ons gekomen en van de Sonatille Galante werden twee stukken ten gehore gebracht. Vanaf de eerste tonen werd mijn basso-continuospel danig beïnvloed. De fluwelen klank inspireerde me tot een dunnere zetting en een zachtere, fijnere interpretatie. Op haar Vlaamse moezelpijpzak vertolkte Inge twee delen uit het handschrift van de familie Martinelli uit Diest. Deze verzamelboekjes zijn een neerslag van vele te spelen composities die her en der door de schrijvers op de kop werden getikt. Ook beiaard- en orgelboeken uit die baroktijd zijn zo ontstaan: de Gruijtter, Dupont, het Leuvens Handschrift en noem maar verder op. Deze Vlaamse doedelzak klonk wat harder en vinniger. Als slot koos Inge voor een variatiereeks, geschrven door haar leraar, J. P. Van Hees , een Pas'Pid del Neure Poye (een passepied van de zwarte kip). Tijdens het concertje viel plots mijn frank: de doedelzak ziet er werkelijk uit als een kip, een zwarte dan nog wel. Terzelfdertijd prijkten er keramieken potten van de hand van Veerle Decapmaker op houten sokkels. Op deze artefacten werd op het orgel geïmproviseerd en twee gedichten zagen het levenslicht.

Zonder titel
Weent de pot om
zijn gestold bloed
dat, wachtend op
die onontkoombare
breuklijn van en
naar zichzelf,
breekt?

Bloost hij om
zijn roos- en broosheid
dat zichzelf lijkt
te ontvreemden
in zijn porseleinen jas?

Verlangt hij naar
die ene hoge zangnoot
die hem verlost
van zijn eeuwigdurende
dooraderde ronde vorm?

Doorkijk
Deze pot draagt de rok
omgekeerd, de regen
stolt in franjes tranen
aan haar boord.

Grenzeloos laat ze
mijn mortier aan blikken
toe, mijn ogen vermorzelen
haar kanten flarden.

Ik zie geen bodem,
enkel steen.

Politieroman

2008-07-01T07:57:00.002+01:00

Na zijn “Creuse Trilogie” (drie romans met als decorum de Creuse) en de psychologische roman Klamme handen, waagt Thierry Deleu zich nu aan een politieroman. 'De doden zwijgen niet' leest als een trein; de spanning jaagt de lezer bladzijde na bladzijde naar de ontknoping; de personages zijn mensen van vlees en bloed. Een verhaal dat gebakken koek is voor een filmscenario. De moord op informant Maarten Decock is het startsein voor een onderzoek dat gekleurd en fout getekend wordt door leden van de Antwerpse GDA zelf. Sporen die zouden kunnen leiden tot hun betrokkenheid bij drugstrafieken worden genadeloos uitgewist. Moord en wedermoord is de rode draad in het verhaal. Met 'De doden zwijgen niet' geeft Thierry Deleu duidelijk blijk van metier en een groot inlevingsvermogen. Het boek is te verkrijgen voor € 15, over te schrijven op rekeningnummer 000-0900214-54 van Thierry Deleu,

Oostduinkerke.

Auteur zijn?

2008-07-01T07:54:00.004+01:00

Als mieren wervelkringelend mijn hersenen belopen
de woorden van mijn evenmens vervagen tot gefluister
snap ik de wereld niet en evenmin de verhalen van
zin en onzin in boekjes bladzijden uitlopend over

de rand van het toelaatbare is dat schrijven? auteur zijn?
ik walg van die bedoening en ontvlucht ze constant voor
andere oorden waar mijn denken verdrinkt in prozac
mijn bloed zich dunnetjes mengt met lichtlopend asaflow

en desalniettemin kan ik het niet laten het genot
in de kiem te smoren de angst te doen zegevieren
over het ongewoon banale van het dagelijkse
leven ik broed een ei uit nieuw boek met nooit gevraagde

woorden regels zinnen waar geen mens op wacht tenzij
ik zelf mijn spiegel mijn libido mijn alter ego
ja ja ik besef het weer ik stop ermee ik wil het niet
nog maar eens ondergaan tot eigen eer vergane glorie.

Joris Dewolf

Klokkenspel te Lo

2008-06-01T07:16:00.002+01:00

Elke stad en elk belfort verdient een beiaard of klokkenspel. Het stadhuis van Lo - dat nu een hotel is, maar nog steeds met zijn toren de markt domineert - had er tot voor kort geen. Onder impuls van het VVV en de leiding van Jan Dequidt, kwam daar op 24 mei laatstleden verandering in. Clock-o-matic (gesticht te Lo) kon er 18 Eijsboutsklokken ophangen (in de nabije toekomst worden het er 23) en op die bewuste zaterdagnamiddag werden ze ingehuldigd. Naar aanleiding van de plaatselijke kermis konden de Lonaren voor het eerst de uurslag horen. Voor elk uur zingt Pierlala er zijn lied. Het rustige getingel is alvast een grote meerwaarde voor het pittoreske marktbeeld van dit polderstadje.

Orgelen

2008-06-01T07:12:00.005+01:00

De twee laatste weken van mei waren een drukke periode voor de Ieperse Orgelkring 'Organum Yprense' vzw. In de nachten van 19 en 20 mei nam Ludo Geloen een derde cd op. Hij improviseerde er op het brandraam dat boven de grote toegansdeur van de kathedraal staat. Daarop worden de 12 tekens van de dierenriem afgebeeld. Deze zodiak komt naast een pre-, inter- en postludium op de cd 'Stained Glass'. Concentratie, veel inspiratie, techniek en een doorzicht in het instrument, het Anneesens-orgel, waren onontbeerlijk voor een vlot verloop van de opnames. Het opnemen zelf is een waar genot. Er is niemand in die enorme ruimte en alle lichten, behalve deze boven het orgel, zijn gedoofd. Enkel het plafond is helder door de lampen van de buitenverlichting. Het unieke aan improviseren is de onbevangenheid van de muziek. Vanuit een vooropgestelde vorm (die onder het spelen soms wijzigt) ontplooit zich de muziek. Door themata te onthouden en te luisteren naar hetgeen kan komen, ontvouwt zich alles vanonder vingers en voeten. Fouten kunnen niet gemaakt worden (bij het opnemen van een regulier stuk moet men exact de voorgeschreven partituur volgen en dient er sowieso geknipt te worden, wat nefast is voor het levend verloop van de muzikale voordracht). Tijdens de grote vakantie wordt verder gewerkt aan de montage en het booklet. Op 3 oktober wordt deze nieuwe cd aan het publiek voorgesteld. Op vrijdag 23 mei concerteerde Ludo op ditzelfde orgel naast cellist Renaat Ackaert. Werken van Messiaen (hij zou dit jaar 100 geworden zijn), Bach (de 1° cellosuite klonk hemels in de wijdse akoestiek van de kathedraal), Raff (de Zwitserse secretaris van de grote Liszt was ook componist, een bewerking van zijn cavatina werd ten gehore gebracht) en van Lizst zelf, stonden op het programma. Zijn grootse Fantasia en Fuga op het koraal 'Ad nos, ad salutarem undam' was in 1850 het langste en meest vooruitstrevende werk voor orgelsolo. Het is gebaseerd op een melodie uit de Opera 'Le Prophète' van Giacomo Meyerbeer. Lizst was zo weg van dit lied dat hij er deze kolossale bewerking van maakte. Het stuk duurt om en bij de 30 minuten en combineert een grote schakering aan kleuren met de fenomenale pianovirtuositeit van dit Hongaarse genie. Op vrijdag 30 mei was het de beurt aan de Maastrichtse organist Marcel Verheggen en euphonist Frederik Leroy. Speciaal voor dit concert (want er is weinig origineel materiaal), schreef Ludo Geloen een werk voor beide instrumenten, 'La Balance de la Terre'. Het stuk is het derde deel uit 'Six Natures' die een reeks van werken zijn voor orgel en solo-instrument. Het is voor eufonium, dat werkt als een hoorn des overvloeds maar ook als een waarschuwingssignaal. La Balance gaat over het fragiele evenwicht van de natuur op onze planeet. Een paar delen volgen elkaar op, maar vormgewijs is er een symmetrie. A - B -C - B (cadens) - A. Dit werkt als de vorm van een balans. In het begin is het zacht, gaat naar het midden naar een toppunt (forte) en het eindigt zoals het begon in een pianissimo. Verder werd er werk van Merkel, Fauré, Ibert, Bach, Dallier en Marcello gebracht. Een programma dus met een grote diversiteit. Tussenin (op zaterdag 24 mei) kon men sedert lange tijd weer eens het orgel van Moere in een concert aanhoren. Organist Jan Vermeire en mezzosopraan Lieve Maertens brachten een programma uit de barok. Het werd niet alleen een muzikale reis doorheen de tijd (het orgel stamt uit 1776), maar ook een geografische trip doorheen Europa. Vele componisten en organisten uit die bruisende tijd reisden om den brode. Muziek uit Italië, Duitsland, Spanje, Portugal en Engeland werd ten gehore gebracht, waaronder van componisten als Purcell, Stradella, Bach en vele andere.

Rommelen

2008-06-01T07:09:00.002+01:00

Op de Tuinwijk (Capucienenparochie Ieper, die op 1 juni haar 50-jarig bestaan viert) organiseert de PiB (Parochie in Beweging, de vroegere KWB) elk jaar een rommelmarkt. Voor ons huis - niet direct op de pui, maar wat verderop - stallen wij tijdens het eerste weekend van mei ons overschot op straat. Enkele weken ervoor is er grote lenteschoonmaak en wordt alle overtolligheid in dozen verpakt om te verkopen. Wat verzamelt een mens zoal niet... en wat koopt een mens zoal niet... Wonderbaar hoe versleten dingen nog een gegadigde vinden. Afgeschreven boeken, afgeleefd speelgoed, afgedragen kledij en vele andere prullen gaan nog over de toonbank (die veelal een verschoten tapijtje op de grond is). Al van heel vroeg in de morgen (zeg maar 4.00 uur) schieten de doorleefde handelaars uit hun caravans en doen dan de beste zaakjes. De markt is voor deze doorgewinterde handelaars al afgelopen als die voor ons omstreeks 7.00 uur begint. Het weer valt danig mee dit jaar en al vlug staan de straten vol allerhande winkeltjes. Over de hele wijk zijn er dat meer dan 700. Een beweging van jewelste zet zich in gang en men kan al vlug over de koppen lopen. Wat mij het meest interesseert, is de grote verscheidenheid aan mensen: alle maten en gewichten passeren onze stand, een bonte variatie wezens van diverse pluimage. De stroom houdt niet op. De rommelnamiddag eindigt omstreeks 19.00 uur. De rommel van de rommel wordt in alle haast door de organisatoren verwijderd.

Zwart-wit

2008-05-01T11:48:00.005+01:00

Jürgen Schadeberg, een topfotograaf met roots in Zuid-Afrika, stelt tentoon in de Westervleugel van de Ieperse Lakenhallen. 88 ingekaderde foto's hangen er tegen de witte muren als stille getuigen van onrecht, scheefgetrokken wereldsituaties, politieke evenementen uit Zuid-Afrika, Glasgow, London en Berlijn. De internationale fotojournalist Jürgen Schadeberg is al 56 jaar actief. In 1950 ruilde hij het door oorlog verscheurde Berlijn in voor Zuid-Afrika en documenteerde als een van de enige blanke fotografen het Afrikaanse dagelijks leven. Centraal in zijn beelden is de opkomst van het verzet tegen en de repressie door het apartheidsregime, het leven en de cultuur in de townships. Op de opening was er weinig volk, waren ze allen gaan barbecueën met het mooie weer of is deze éminence grise echt niet gekend in onze contreien? Het getal 88 van de even zovele estolde (?) beelden, deed me denken aan de toetsen van de piano, ivoor en ebbenhout, en aan het geluksgetal 8 bij de Chinezen.

‘The Lens of Humanity’ loopt van 27 april tot 10 juni in Westervleugel, Lakenhallen, Ieper en is alle dagen van 13.30 uur tot 17.00 uur te bezichtigen, behalve op maandag. Ingang is gratis. Voor meer informatie surf naar www.dequeeste-art.be of www.acci.be. Voor specifieke informatie over één van de geëxposeerde foto’s, mail naar info@dequeeste-art.be.

Een noorderlijk kantje

2008-05-01T11:46:00.002+01:00

Jazzcombo Saltamontes kwam de Ieperse Stadsschouwburg op vrijdagavond 25 april onveilig maken met hun Bord du Nord-programma. Het ensemble bestond uit een overjarige drummer, een slome contrabassist, een dwerggitarist, een vlezige accordeonist en een pezige koperblazer. Deze vaste groep werd aangevuld met een Duitse, attractieve zangeres, Ulrike Kühlich. Grootvader percussionist was een haarscherp nauwkeurige doktersfiguur die zich zeker geen hartaanval zou spelen. Hij hield de swingende ritmes onmeedogenloos in het gareel en mende zijn medemuzikanten met strakke hand. De bassist, Henk de Laat, was een lange Peter Van Peteghem-figuur met koolschoppen van handen. Hij plooide zich menigmaal als een wurgslang rond zijn basviool en gaf een uiterst perfecte intonatie. De gitarist bekommerde zich om weinig en begeleidde alsof zijn leven ervan afhing. De ietwat mollige accordeonist had vliegensvlug vingerwerk in petto, vooral zijn diminutie in 'La Fuite' werd gesmaakt. Sam Vloemans, de componist van menig werkje en de leider van de band, was de trompettist annex bugelblazer. Met verve blies hij melodieën en effecten de zaal in. Zangeres Kühlich had een mistige hese altstem waarmee ze op prachtige wijze allerhande geluiden produceerde. Enkel haar Engels had een raar accent en soms een te lage intonatie. Hun pauzeloze programma duurde anderhalf uur en er konden 3 bisnummers af. De composities waren van hoge kwaliteit en de uitvoering was tiptop: een ware aanrader.

Eén Vivaldi te veel

2008-04-25T06:27:00.006+01:00

Op vrijdag 18 april kwam Arco Baleno, een kamermuziekensemble (strijkkwartet, klavecimbel, contrabas en fluit) optreden in de St.-Jacobskerk te Ieper. De organisatie West Classic had, gezien de klaargezette stoelen, wat meer volk verwacht. Het programma was rond het eeuwenoude thema van het concerteren gebouwd. Toch begon men voor de pauze met werk van twintigste-eeuwse Britten: Frank Bridge, de ongekende Stevenson met een puik piccoloconcert en John Rutter. De Irish Melody die Bridge omspeelde, was het overbekende 'Oh Danny Boy'. Toch moet de luisteraar wachten tot het slot van het werk om de volledige melodie te horen. De componist dissecteert als het ware de melodie en geeft pas op het einde het hele lied weer. Het concerto voor piccolo en strijkers van Stevenson was voor mij een revelatie. Fluitist Peter Verhoyen, toonde zich van zijn beste zijde en floot de kerkakoestiek vol met virtuoze standjes. De muziek van Johan Rutter daarentegen vond ik, na drie van zijn antieke suiteonderdelen, een brug te ver. Het is alsof hij een medley maakt van musicaltrucks, deze in een klassiek jasje stopt en dan verlangt dat we de hele weg meegaan. Het is allemaal wel mooi en sterk geschreven, maar na enige tijd boeit het niet meer. Van hetzelfde laken een broek is het met de concerti van Vivaldi.
Deze rosse priester schreef er meer dan 600 en ze lijken allemaal ietwat op elkaar. Na de pauze bracht het ensemble er vier van en het was er één te veel. Wat eruit sprong was het concerto (opnieuw) voor piccolo en strijkers. Weer kon Verhoyen zijn vogelgeluiden ten beste geven op een toch wel heel klein instrumentje. Ook het bisnummer was een Vivaldi-deel. Programma's dienen mijns inziens wat gedifferentieerder en wat meer gekruid.

Erfgoeddag

2008-04-16T17:34:00.011+01:00

1/ Om de hoek
ligt een uitgestrekt
goed met een ver
verleden: de houders
zijn overleden, de hoek
verdwenen.

Zelfverzuchtende erfgenamen
blijken passanten op een
versleten weg.

2/ Erft en loopt zoeken,
ploeg en graaf
om saters, nimfen en
duivels allerhande.
Kasteelheren en Geuzen,
Karpaten en ander gespuis,
in muren, steen en graven,
spelonken van verdoofde tijd,
hertogen, welgemutste herders
en herbergiers op doek en
geschilderd canvas, bustes.

Abdijen, kaalkoppige paters omheen
wijn, bier, wierook, heropgediste
recepten van vergeten martelingen,
pest, oorlogen, granaten, vergane manuscripten
tot boeken in versteende nissen, index
van platgedrukte eeuwen aan inkt,
verdroogde adem van onfrisse monden,
lotgenoten, erfgoednamen.

Provinciale Orgelbrochure

2008-04-12T15:26:00.004+01:00

Zijn we in muziekland zo marginaal geworden, dat het orgel en vooral organisten een uitstervend ras zijn geworden? Dat het bespelen van dit koninklijk of keizerlijk instrument gesubsidieerd moet worden door een overheid? Hoe komt het dat het muziekinstrument met de meeste klankdiversiteit in deze tijd bijna vergeten geraakt? Dit zijn zaken die we ten gehore kregen uit de mond van politici & organisten op vrijdagavond 11 april te Haringe ter gelegendheid van de voorstelling van de Provinciale Orgelbrochure 2008. Dit boekje verschijnt reeds voor de zevende keer en bundelt de concerten en bespelingen georganiseerd door vijftien orgelkringen in de West-Vlaamse provincie. De kerk van Haringe is een uniek kader om zo'n intiem gebeuren te laten plaatsvinden. Het orgel uit 1777 werd bespeeld door de jonge organist, Nico Ronsse. Een uitgebreide receptie volgde op het eind van de avond.

Piano's Verhulst

2008-04-06T15:50:00.013+01:00

In plaats van de Gevleugelde Stad te bezoeken (te nat, te koud en te winderig), zakte ik af naar de Frans-Vlaanderenweg 15 te Poperinge. Daar hield Bart Verhulst opendeur bij de opening van zijn nieuwe toonzaal vol pianomodellen. Diverse merken en types stonden mooi verspreid over een klare en open ruimte. Een klein podium geeft de kans aan jonge pianisten die graag willen concerteren. 'Music meets painting' is de titel die Bart graag aan dit project meegeeft. Daartoe was er reeds een aanzet met de schilderijen van Bernhard De Grendel, die de muren sierden. De cross-overwind krijgt hier een kans om welig te tieren. In een aanpalend atelier worden piano's gestemd en gerestaureerd. Hier zie je dan ook eens hoe wonderbaar de binnenkant (vol hamertjes, veertjes, blokjes etc.) van een muziekinstrument kan zijn. De buitenkant is niet alleen een mooi meubel, de techniek is even interessant.
Merken als Perzina (foto) en Steck waren voor mij een welkome verrassing. Deze instrumenten konden naar hartenlust bespeeld en bij een glaasje wijn besproken worden. Piano's Verhulst geeft hiermee een nieuw elan aan een bloeiende evolutie.

9.9

2008-04-02T15:52:00.007+01:00

Nu het paasvakantie is, ben ik even gaan piepen over de grenzen van onze Westhoek. Bij de buren gaan zien, inspireert altijd. In galerij negenpuntnegen te Roeselare (je moet echt gaan zien op de website, die bezit een fenomenale intro - don't skip it:), bezocht ik op een koude tweede april de tentoonstelling rond werk van Michael Kravagna (°1962).

Deze Oostenrijkse kunstenaar leeft al 20 jaar in België en is voor mij een illustere onbekende. Toch heeft zijn werk me fel bekoord. Mede door het rustige kader en de neoromantische muziek van Gavin Bryars op de achtergrond, kom je echt in de stemming. De grote doeken van Kravagna nodigen uit tot een intieme meditatie. Kleine horizontale lijnen wentelen zich in een wirrelwarrel aan verschillende tinten en rustgevende texturen. Door een dubbele gelaagdheid, bereikt deze fijne artiest een minimalistische barokstijl. Het lijkt een paradox, toch moet je de tijd nemen om de verschillende ritmes in het lijnenspel tot je te laten doordringen. De tentoonstelling loopt nog tot 23 mei 2008. Echt blij verrast en voldaan rondde ik de wandeling af met een kop koffie in 'Pools' op een boogscheut van deze interessante expohal.